Сураи Аль-Фуркан — Оят 68

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لاَ يَدْعُونَ: намехонанд, намепарастанд.
• إِلَٰهًا آخَرَ: маъбуди дигар.
• النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ: ҷонеро, ки Худо ҳаром кардааст.
• إِلَّا بِالْحَقِّ: магар ба ҳақ (яъне ба сабаби қонунӣ).
• يَزْنُونَ: зино мекунанд.
• أَثَامًا: ҷазои гуноҳ, азоб.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бандагони солеҳи Худоро баён мекунад. Онҳо касоне ҳастанд, ки бо Худои ягона ҳеҷ маъбуди дигареро намехонанд ва намепарастанд. Онҳо ҷонеро, ки Худованд қатлашро ҳаром кардааст, ба нҳақ намекушанд, магар ба ҳақ — яъне танҳо дар ҳолатҳое, ки шариат иҷозат додааст, монанди қисос, ё ҳукми мард аз ислом баргашта, ё зинои шахси оиладор. Инчунин онҳо зино намекунанд ва узви номӯси худро нигоҳ медоранд. Ҳар касе, ки яке аз ин гуноҳҳои бузургро содир кунад, дар рӯзи қиёмат ҷазои сахти гуноҳашро хоҳад дид. Дар оятҳои баъдӣ омадааст, ки азоб барои ӯ дучанд мешавад ва ӯ дар он хор ва сарзанишшуда ҷовидон мемонад. Ин ваъида барои касонест, ки ҳамаи ин гуноҳҳоро якҷоя содир мекунанд ё ба Худо ширк меоранд. Аммо касе, ки аз ин гуноҳҳо тавбаи самимӣ кунад, ба Худо имон оварад ва амали солеҳ анҷом диҳад, Худованд бадӣҳояшро ба некиҳо табдил медиҳад, зеро Ӯ омурзанда ва меҳрубон аст. Пас касе, ки тавба кунад ва амали солеҳ анҷом диҳад, ба сӯи Худо бозгашти дуруст мекунад ва Худо тавбаашро қабул менамояд ва гуноҳонашро меомӯрзад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини покӣ, адолат ва эҳтироми ҳаёти инсон аст.
• Худованд бандагони худро аз гуноҳҳои бузург огоҳ мекунад ва роҳи тавбаро боз мегузорад.
• Тавбаи самимӣ ва амали солеҳ метавонад гуноҳҳои бузургро ба некиҳо табдил диҳад, ки ин нишонаи раҳмати бепоёни Худост.
• Ин оят моро ба сӯи имон ба Худои ягона, эҳтироми ҳаёти инсон ва покии ахлоқӣ ҳидоят мекунад.
• Ҳар кас метавонад бо тавба ба сӯи Худо баргардад ва аз раҳмати Ӯ баҳраманд шавад, зеро Худо ғафур ва раҳим аст.