Сураи Аль-Фуркан — Оят 67

1. Маънои калимаҳо:

• أَنفَقُوا — сарф карданд, харҷ намуданд.
• يُسْرِفُوا — аз ҳад зиёд карданд, исроф намуданд.
• يَقْتُرُوا — тангӣ карданд, бахилӣ намуданд.
• قَوَامًا — миёна, адолат, роҳи рост.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони Худои раҳмонро баён мекунад, ки ҳангоми сарф кардани молу дороии худ роҳи миёнаро нигоҳ медоранд. Онҳо на ба исрофкорӣ машғул мешаванд, яъне дар харҷ аз ҳад зиёд намегузаранд ва молро беҳуда сарф намекунанд, ва на бахилӣ мекунанд, яъне дар нафақа ба касоне, ки нафақаи онҳо бар ӯ воҷиб аст — аз қабили худи ӯ, аҳли оилааш ва дигарон — тангӣ намекунанд. Балки харҷи онҳо дар байни ин ду ҳолат — исроф ва бахилӣ — миёна ва одилона аст. Ин роҳи рост ва дуруст аст, ки ҳам манфиати шахсро ҳифз мекунад ва ҳам ҳуқуқи дигаронро.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом дини эътидол ва миёнаравӣ аст; дар ҳама корҳо, аз ҷумла дар сарф кардани мол, роҳи миёна беҳтарин роҳ аст.
• Исрофкорӣ ва бахилӣ ҳарду айб ҳисобида мешаванд ва аз сифатҳои бандагони Худои раҳмон нестанд.
• Инсон бояд дар харҷи мол ҳам ба худи худ ва ҳам ба оила ва ҷомеаи худ назар дошта бошад, на аз ҳад зиёд сарф кунад ва на тангӣ намояд.
• Риояи эътидол дар молия сабаби баракат, оромии оила ва ризои Худованд мегардад.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар ҳаёти ҳаррӯза низ принсипи миёнаравӣ ва адолатро риоя намоем, то ҳам дар дунё ва ҳам дар охират комёб шавем.