Сураи Аль-Фуркан — Оят 69

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يُضَاعَفْ — дучанд карда мешавад, афзун мегардад.
• الْعَذَابُ — азоб, ҷазо.
• يَخْلُدْ — ҷовидон мемонад, абадӣ дар он мемонад.
• مُهَانًا — хор, зор, сарзанишшуда.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касоне сухан мегӯяд, ки гуноҳҳои бузургро содир кардаанд — ба Худо ширк овардаанд, беҳақ касеро куштаанд ё зино кардаанд. Чунин шахс дар рӯзи қиёмат азоби ӯ дучанд карда мешавад ва ӯ дар он азоб ҳамешагӣ ва хор мемонад. Яъне азоб на танҳо сахттар мешавад, балки ӯ дар ҳолати хорӣ ва зорӣ абадӣ дар азоб қарор мегирад. Ин ҳукм барои он касонест, ки ин гуноҳҳоро содир карда, бар он идома кардаанд ё ба Худо ширк овардаанд. Аммо касе ки аз ин гуноҳҳо тавбаи самимӣ кунад, имон оварад ва амали солеҳ анҷом диҳад, Худо гуноҳҳояшро мебахшад ва ба ҷои онҳо некиҳо навишта мешавад. Худо омурзанда ва меҳрубон аст ва бандагонашро ба тавба даъват мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва барои гуноҳҳои бузург ҷазои сахт муқаррар кардааст, то одамон аз онҳо дурӣ ҷӯянд.
• Ҳамзамон Худо меҳрубон аст: ҳар касе ки тавбаи самимӣ кунад, бахшида мешавад ва гуноҳҳояш ба некиҳо табдил меёбанд.
• Ин оят ба одамон умед мебахшад, ки роҳи бозгашт ба сӯи Худо ҳамеша кушода аст ва ҳеҷ гуноҳе аз раҳмати Худо бузургтар нест.
• Даъват ба тавба ва амали солеҳ нишонаи раҳмати Худо ба бандагонаш аст, ки мехоҳад онҳоро аз азоб наҷот диҳад ва ба биҳишт расонад.
• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки аз гуноҳҳои бузург эҳтиёт кунад ва ба роҳи рост баргардад, то дар рӯзи қиёмат хор ва сарзанишшуда набошад.