Сураи Аль-Фуркан — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• كَنزٌ: ганҷ, молу сарвати пинҳонӣ.
• جَنَّةٌ: боғ, бӯстон.
• مَّسْحُورًا: ҷодушуда, касе ки ақлаш аз ҷоду халалдор шудааст.

1. Тафсири оят:

Кофирон ва мушрикон, ки паёмбари Худо Муҳаммад (с) ро инкор мекарданд, барои рад кардани рисолати ӯ баҳонаҳо меҷустанд. Онҳо мегуфтанд: чаро ин паёмбар мисли мо таом мехӯрад ва дар бозорҳо барои рӯзӣ гардиш мекунад? Агар ӯ воқеан паёмбари Худо буд, бояд аз осмон ганҷе бар ӯ фурӯ меомад, ки аз он беҳоҷат мешуд, ё боғе дошт, ки аз меваҳояш мехӯрд ва ба ин васила аз заҳмати талаби рӯзӣ озод мегардид. Ин гуфтаҳои онҳо нишон медиҳад, ки онҳо рисолатро бо манфиатҳои моддӣ ва дунёӣ чен мекарданд ва гумон доштанд, ки паёмбар бояд аз ҳама ҷиҳат фарқ кунад ва ҳеҷ гуна зарурати инсонӣ надошта бошад. Сипас ситамгарон ва дурӯғбаровардагон ба мӯъминон рӯ оварда гуфтанд: шумо танҳо аз марде пайравӣ мекунед, ки ҷоду шудааст ва ақлашро аз даст додааст. Ин суханони онҳо таҳқир ва туҳмати беасос буд, то мардумро аз роҳи ҳақ боздоранд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон низ инсони оддӣ буданд ва мисли дигар мардум таом мехӯрданд ва дар ҷомеа зиндагӣ мекарданд; ин нуқсон нест, балки ҳикмати Худост, то мардум аз онҳо пайравӣ карда тавонанд.
• Кофирон аксар вақт ба ҷои далели қатъӣ ба баҳонаҳои ночиз ва талабҳои ғайримантиқӣ паноҳ мебаранд, ки ин нишонаи ҷаҳолат ва саркашӣ аст.
• Туҳмат задани мӯъминон ва паёмбарон ба ҷоду ва девонагӣ роҳи ҳамешагии душманони ҳақ будааст; мӯъмин бояд сабр кунад ва ба Худо таваккал намояд.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз шубҳаҳо ва суханони беасоси душманон, ба Қуръон ва суннати паёмбар (с) такя кунем, зеро дар онҳо ҳидоят ва рӯшноӣ аст.
• Ин оят ҳамчунин меомӯзад, ки сарвати дунё ва мансаб меъёри ҳақиқат нест; паёмбар (с) бо вуҷуди надоштани ганҷу боғ, бузургтарин инсон ва раҳмати ҷаҳониён буд.