Сураи Аль-Фуркан — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• انظُرْ (унзур): бингар, диққат кун.
• ضَرَبُوا (зарабу): заданд, оварданд (дар ин ҷо маънои «овардан» ё «гуфтан»-ро дорад).
• الْأَمْثَالَ (ал-амсол): мисолҳо, монандҳо, суханони аҷиб.
• فَضَلُّوا (фазаллу): пас гумроҳ шуданд, аз роҳи рост дур шуданд.
• سَبِيلًا (сабилан): роҳ, тариқ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) мефармояд: бингар ва тааҷҷуб кун, ки ин кофирон дар бораи ту чӣ гуна суханони аҷиб ва беасос мегӯянд. Онҳо туро ба ҷодугар, девона, шоир ва афсунгар монанд мекунанд ва барои инкор кардани рисолати ту мисолҳои гуногун меоранд. Ҳадафи онҳо аз ин суханон танҳо рад кардани паём ва паст задани обрӯи туст. Аммо бо ҳамин амали худ онҳо аз роҳи ҳақ гумроҳ шуданд ва дигар наметавонанд роҳи дурустро пайдо кунанд. Онҳо на метавонанд ба ҳидоят расидани худ роҳ ёбанд ва на метавонанд ба ростқавлӣ ва амонатдории ту нуқсон ворид кунанд. Ҳақиқат ин аст, ки ҳар гуна тавҳини беасос танҳо гумроҳии онҳоро зиёд мекунад ва онҳоро аз ҳақиқат дуртар месозад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони ҳақиқат ҳамеша барои рад кардани паёмбарон ва роҳи ҳақ суханони беасос мегӯянд, аммо ин суханон танҳо ба зарари худи онҳо тамом мешавад.
• Мусулмон бояд аз чунин рафтор дурӣ ҷӯяд ва ба ҷои тавҳин ва мисолҳои ботил, бо далел ва хулқи нек ба ҳақиқат даъват кунад.
• Оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва пайравони ӯст, ки ҳангоми шунидани суханони носазо сабр кунанд ва ба Худованд таваккал намоянд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръон ва рисолати Паёмбар (с)-ро бо дили кушод қабул кунем, зеро роҳи ҳидоят танҳо дар пайравии он аст.
• Ҳар кӣ аз роҳи ҳақ рӯй гардонад, ба зудӣ роҳи дурустро гум мекунад ва наметавонад ба ҳақиқат бирасад, магар ки ба Худованд тавба кунад ва ба Қуръон баргардад.