Сураи Ан-Намль — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• То, Син (طس): ин ҳарфҳои буридаи қуръонӣ ҳастанд, ки маънои дақиқи онҳо танҳо ба Худованд маълум аст. Олимон гуфтаанд, ки ин ҳарфҳо барои ҷалби диққати шунавандагон ва нишон додани эъҷози Қуръон омадаанд, зеро аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо китобе сохта шудааст, ки монанди онро оварда наметавонанд.
• Тилка (تِلْكَ): «инҳо» ё «онҳо» — ишора ба оятҳои ин сура ва умуман оятҳои Қуръон.
• Оёт (آيَاتُ): нишонаҳо, далелҳо; мурод оятҳои Қуръон аст, ки ҳар яке нишонаи ростӣ ва аз ҷониби Худо будани он мебошад.
• Мубин (مُّبِينٍ): равшан, возеҳ, ошкор — китобе, ки ҳақро аз ботил ва ҳалолро аз ҳаром равшан ҷудо мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар оғози ин сура бо ҳарфҳои буридаи «То, Син» суханро оғоз мекунад — ин услубест, ки дар бисёр сураҳои Қуръон такрор шудааст ва ҳикмати он ҷалби таваҷҷуҳи мардум ба сухани Худост. Баъд аз он мефармояд, ки ин оятҳое, ки бар ту — эй Паёмбар — нозил шудаанд, оятҳои Қуръон ва китоби равшану возеҳ мебошанд. Яъне ин суханҳо суханони Худованд ҳастанд, на шеъри шоир ва на суханони коҳин; онҳо ҳақро ба таври равшан баён мекунанд ва ҳар касе, ки бо диққат ва андеша ба онҳо назар кунад, хоҳад донист, ки ин китоб аз ҷониби Худои доно ва ҳаким нозил шудааст ва монанди онро овардани инсонҳо ғайриимкон аст. Ин китоб тамоми он чиро, ки мардум дар кори дину дунёи худ ба он ниёз доранд, дар бар мегирад: ақидаи дуруст, ахлоқи некӯ, аҳкоми ибодат ва муомилот, насиҳату ҳидоят ва роҳи наҷот дар охират. Ҳамаи ин дар шакле баён шудааст, ки барои ҳар солимфаҳм равшан ва фаҳмост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон китоби равшану возеҳ аст; ҳар касе бо дили холис ва андеша ба он рӯй оварад, роҳи ҳақро пайдо мекунад.
• Оятҳои Қуръон нишонаҳои ростӣ ва аз ҷониби Худо будани ин китобанд; онҳо инсонро ба андеша ва тадаббур даъват мекунанд.
• Қуръон барои ҳамаи ниёзҳои дину дунёи инсон роҳнамост; ҳеҷ чизе, ки барои саодати инсон лозим аст, дар он фаромӯш нашудааст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо диққат хонем, маънои онро фаҳмем ва ба он амал кунем, зеро он китоби ҳидоят ва раҳмат аст.
• Эъҷози Қуръон дар он аст, ки бо вуҷуди аз ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтан, монанди онро овардани ҳеҷ кас имкон надорад — ин далели равшани ваҳй будани он аст.