Сураи Ан-Намль — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҳудан: роҳнамоӣ, нишон додани роҳи рост ва дуруст.
• Бушро: хушхабар, мужда, хабари нек.
• Муъминин: имоноварон, онҳое ки ба Худо ва паёмбаронаш бовар доранд.

1. Тафсири оят:

Ин оятҳо — яъне оятҳои ин сура — роҳнамои ба сӯи ҳақ ва сипеҳри наҷот дар дунёву охират мебошанд. Онҳо касонеро, ки ба Худованд ва паёмбаронаш имон овардаанд, ба подоши нек ва савоби бузург хушхабар медиҳанд. Ин оятҳо аз гумроҳӣ ба роҳи рост ҳидоят мекунанд ва барои онҳое ки онҳоро тасдиқ карда, аз ҳидояти онҳо пайравӣ мекунанд, муждаи нек мерасонанд. Муъминон касоне ҳастанд, ки намозҳои панҷгонаро бо ҳамаи рукнҳо ва шартҳояшон пурра ба ҷо меоранд, закотро ба ҳақдоронаш адо мекунанд ва ба Ҳаёти охират ва подошу азоби он яқин доранд.

1. Фоидаҳои истихроҷшуда:

• Қуръони Карим сарчашмаи ҳидоят ва роҳнамоӣ барои тамоми инсоният аст.
• Имон ва амали солеҳ сабаби ба даст овардани хушхабарҳои нек дар дунёву охират мегардад.
• Худованд бандагони муъминро дӯст медорад ва барояшон подоши бузург омода кардааст.
• Пайравӣ аз ҳидояти Қуръон ва адои ибодатҳо моро ба саодати дунявӣ ва ухравӣ мерасонад.
• Яқин доштан ба Ҳаёти охират ва подошу азоби он, инсонро ба амалҳои некӯ тарғиб мекунад ва аз гуноҳ бозмедорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон на танҳо китоби ҳидоят, балки китоби хушхабар ва раҳмат барои муъминон аст.