Surat An-Naml — Ayat 11

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• ظَلَمَ (zhalama): nganiaya, nglakoni dosa, utawa ngrusak awake dhewe kanthi tumindak salah.
• بَدَّلَ (baddala): ngganti, ngowahi saka kahanan siji menyang kahanan liyane.
• حُسْنًا (husnan): kabecikan, samubarang kang apik.
• سُوءٍ (suu'in): ala, dosa, tumindak kang ora becik.
• غَفُورٌ (ghafuurun): Kang Maha Ngapura, kang akeh banget pangapurane.
• رَّحِيمٌ (rahiimun): Kang Maha Asih, kang welas asih marang makhluke.

2) Katrangan ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nerangake bab kahanan para utusan (rasul) kang wis dipilih lan diparingi tugas mulya. Umume para rasul iku kajaga saka dosa gedhe, nanging yen ana ing antarane wong-wong mukmin utawa para rasul ana kang tau tumindak dosa utawa salah, banjur dheweke enggal-enggal mratobat lan ngganti tumindak ala mau nganggo kabecikan lan taubat kang temen, mula Allah bakal ngapura dosane lan paring welas asih marang dheweke.

Dadi, ayat iki ngandhani yen ora ana wong kang kudu putus asa saka rahmat Allah. Sapa wae kang tau nglakoni dosa, sanajan dosa mau gedhe, yen dheweke gelem mratobat kanthi tenanan lan ngowahi lakune dadi luwih apik, mula Allah iku Maha Ngapura lan Maha Asih. Allah ora mung ngapura dosane, nanging uga ngilangake rasa wedi lan kuwatir saka atine wong kang mratobat mau.

Ayat iki minangka panglipur lan pangarep-arep kanggo saben wong mukmin, supaya aja wedi bali marang Allah sanajan wis kerep nglakoni salah. Sing penting yaiku taubat kang temen lan owah-owahan kang nyata saka tumindak ala menyang tumindak becik.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Ngapura lan Maha Asih: Sapa wae kang mratobat kanthi temen, mesthi bakal diparingi pangapura dening Allah, ora preduli sepira gedhene dosane.
• Taubat iku kudu diiringi owah-owahan nyata: Ora cukup mung ngucapake "aku mratobat", nanging kudu dibarengi karo ngganti tumindak ala dadi tumindak becik.
• Aja putus asa saka rahmat Allah: Dosa sepira gedhene ora bakal ngluwihi gedhene pangapurane Allah, mula aja wedi bali lan nyedhaki Allah.
• Islam iku agama kang gampang lan kebak pangarep-arep: Islam ora nggawe wong rumangsa ora duwe pangarep-arep, nanging tansah menehi dalan kanggo mratobat lan dadi luwih apik.
• Allah ngilangake rasa wedi: Wong kang mratobat ora mung diparingi pangapura, nanging uga diparingi katentreman lan ora perlu wedi marang siksa Allah.
• Dadi wong mukmin kudu tansah introspeksi: Saben wong kudu gelem ngakoni kesalahane dhewe lan enggal-enggal mratobat marang Allah.

Mula saka iku, ayo padha tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga ing kono ana piwulang kang kebak katresnan, pangapura, lan pangarep-arep kanggo saben manungsa.