Сураи Ан-Намль — Оят 52

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَاوِيَةً: холӣ, вайроншуда, фурӯрехта — ба гунае ки деворҳояшон бар бомҳояшон афтодааст.
• بِمَا ظَلَمُوا: ба сабаби ситам ва зулме, ки онҳо карданд — яъне ширк ва дурӯғ баровардани паёмбарашон.
• آيَةً: ибрат, нишона ва ояте, ки барои андешамандон панд аст.
• لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ: барои мардуме, ки медононду аз ҳаводис ибрат мегиранд.

1. Тафсири оят:

Пас ин хонаҳои онҳост, ки холӣ ва фурӯрехта шудаанд, деворҳояшон бар бомҳояшон афтодааст ва касе дар онҳо намондааст. Ин ҳама ба сабаби ситаму зулми онҳо — яъне ширку куфр ва дурӯғ баровардани паёмбари Худо — ба сари онҳо омад. Худованди Мутаъол онҳоро ба хорӣ ва ҳалокат гирифтор кард, то ки сарнамушон барои дигарон ибрат шавад.

Ҳамоно дар ин ҳалокат ва харобӣ ояте ва пандест барои мардуме, ки медононду меандешанд. Онҳо аз сарнамуши пешиниён дарс мегиранд ва мефаҳманд, ки ин суннати Худованд аст дар ҳаққи касоне, ки паёмбарони Ӯро дурӯғ мебароранд. Ҳар касе ки бо чашми ибрат ба ин хонаҳои хароб нигарад, мефаҳмад, ки қудрати Худо болотар аз ҳар қувватест ва ҳеҷ кас наметавонад аз адлу ҳисоби Ӯ бигурезад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим танҳо китоби панд аст ва воқеиятҳои таърихиро бо далелҳои равшан баён мекунад, то инсон аз онҳо ибрат гирад.
• Худованд одил аст: ситам ва куфри қавм боиси ҳалокати онҳо шуд, вале ин адолати Худо барои ҳамаи замонҳо ва маконҳо аст.
• Ислом даъват мекунад ба андеша ва дониш: «барои қавме, ки медононду меандешанд» — яъне диндории ҳақиқӣ бо дониш ва тафаккур ҳамроҳ аст.
• Қуръон моро тарбият мекунад, ки аз сарнамуши гузаштагон панд гирем ва роҳи некиро интихоб кунем, то ба ҳалокат гирифтор нашавем.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар касе бо дили пок ба Қуръон рӯ оварад ва аз он панд гирад, роҳи наҷот ва саодатро хоҳад ёфт.