சூரா அன்-நம்ல் — வசனம் 52

சொற்பொருள்:

• خَاوِيَةً (காவியா) – வெறிச்சோடிய, காலியான, இடிந்து விழுந்த.
• بِمَا ظَلَمُوا (பிமா ளலமூ) – அவர்கள் செய்த அநியாயம்/அக்கிரமத்தின் காரணமாக.
• لَآيَةً (ல ஆயதன்) – நிச்சயமாக ஓர் அத்தாட்சி/படிப்பினை.
• يَعْلَمُونَ (யஃலமூன்) – அறியக்கூடிய, உணரக்கூடிய மக்கள்.

விளக்கம்:

இறைவன் ஸாலிஹ் நபியின் சமூகமான ஸமூது மக்களை அழித்த பின்னர், அவர்களின் வீடுகள் எவ்வாறு இருந்தன என்பதை இந்த வசனம் விவரிக்கிறது. அவர்களுடைய வீடுகள் இடிந்து விழுந்து, சுவர்கள் மேற்கூரைகளின் மீது சரிந்து, முற்றிலும் வெறிச்சோடிக் கிடந்தன. அங்கு வசித்த மக்கள் யாரும் இல்லை – அனைவரும் அழிக்கப்பட்டனர். இது அவர்கள் செய்த அநியாயத்தின் விளைவாகும்; அவர்கள் இறைவனுக்கு இணை வைத்ததும், தங்கள் நபியைப் பொய்யாக்கியதுமே அவர்களின் அழிவுக்குக் காரணமாயிற்று.

இந்த நிகழ்வில் – அதாவது அவர்கள் அழிக்கப்பட்டதிலும், அவர்களுடைய வீடுகள் பாழடைந்து கிடப்பதிலும் – அறிவுடைய மக்களுக்கு மிகப்பெரிய படிப்பினை இருக்கிறது. இறைவனின் வல்லமையையும், அவனுடைய தூதர்களைப் பொய்யாக்குபவர்களுக்கு ஏற்படும் விளைவுகளையும் உணரக்கூடிய மக்களுக்கு இது ஓர் அத்தாட்சியாகும். இறைவனின் வழிமுறை (சுன்னத்) இதுவே – தூதர்களைப் பொய்யாக்கும் எந்தச் சமூகமும் இவ்வாறே அழிக்கப்படும்.

பயன்கள்:

1. இறைவனின் வேதனை உண்மையானது; அவனுடைய தூதர்களை நிராகரிப்பவர்கள் எக்காலத்திலும் தப்ப முடியாது என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
2. அழிவுக்குப் பின்னர் எஞ்சியிருக்கும் சின்னங்கள் – பாழடைந்த வீடுகள், இடிந்த கட்டிடங்கள் – மனிதர்களுக்கு படிப்பினையாக இருக்கின்றன. எனவே, நாம் இவற்றைக் கண்டு சிந்திக்க வேண்டும்.
3. அறிவும் சிந்தனையும் உள்ளவர்களே இறைவனின் அத்தாட்சிகளிலிருந்து பயனடைய முடியும்; எனவே நாம் அறிவைப் பயன்படுத்தி சிந்திக்க வேண்டும்.
4. அநியாயம் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், இறைவனின் பிடிப்பு மிகக் கடுமையானது. எனவே, நாம் எப்போதும் நேர்மையாகவும், இறைவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தும் வாழ வேண்டும்.
5. இறைவனின் தண்டனை வருவதற்கு முன் மனந்திரும்பி, அவனிடம் தஞ்சமடைய வேண்டும் என்பதை இந்த வசனம் நமக்குக் கற்பிக்கிறது.