Сураи Аль-Ахзаб — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «اتَّقِ اللَّهَ»: аз Аллоҳ битарс ва парҳезгор бош; яъне амрҳои Ӯро иҷро кун ва аз манъкардаҳояш дур шав.
• «الْكَافِرِينَ»: кофирон — касоне, ки ба Аллоҳ ва паёмбараш имон наоварданд.
• «الْمُنَافِقِينَ»: мунофиқон — касоне, ки дар зоҳир имон нишон медиҳанд, вале дар ботин кофиранд.
• «عَلِيمًا»: доно — Аллоҳ ба ҳама чиз огоҳ аст.
• «حَكِيمًا»: ҳаким — Аллоҳ дар офариниш, амр ва тадбираш бо ҳикмат аст.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ту ва ҳамроҳонат бар тақвои Аллоҳ устувор бошед: амрҳои Ӯро ба ҷо оред ва аз манъкардаҳояш парҳез кунед, танҳо аз Ӯ битарсед. Ба хоҳишҳои кофирон ва мунофиқон итоат накун, зеро онҳо мехоҳанд туро аз роҳи рост боздоранд ва дар дини ту сустӣ ворид кунанд. Ба ростӣ, Аллоҳ ба ҳилаву найрангҳои кофирон ва мунофиқон доност ва дар офариниш ва тадбири худ ҳаким аст. Ӯ медонад, ки чӣ чиз ба бандагонаш суд дорад ва чӣ чиз зарар мерасонад, ва ҳама корҳоро бо ҳикмат анҷом медиҳад. Ин оят тасаллие ба Паёмбар аст, ки аз кофирон ва мунофиқон натарсад ва аз имон наовардани онҳо ғамгин нашавад; зеро Аллоҳ доно ва ҳаким аст ва ҳидояту гумроҳиро ба хоҳиши худ тақдир мекунад.

1. Фавоиди ин оят:

• Тақво асоси устувории инсон дар роҳи дин аст; ҳатто Паёмбар низ ба он амр шудааст.
• Мусулмон бояд ба кофирон ва мунофиқон дар корҳое, ки ба дин зарар мерасонанд, итоат накунад.
• Аллоҳ доно ва ҳаким аст; Ӯ аз ниятҳои пинҳонии душманон огоҳ аст ва ҳама корҳоро бо ҳикмат тадбир мекунад.
• Ин оят ба муъмин дилгармӣ медиҳад, ки душманон наметавонанд ба Аллоҳ зарар расонанд ва ҳама чиз дар дасти Ӯст.
• Итоат ба Аллоҳ ва паёмбараш роҳи наҷот ва саодат аст, ва дурӣ аз итоати душманони дин сабаби ҳифзи имон мегардад.