Сураи Аль-Ахзаб — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَاتَّبِعْ: пайравӣ кун, амал кун ва итоат намо.
• مَا يُوحَىٰ إِلَيْكَ: он чизе, ки ба ту ваҳй карда мешавад.
• مِن رَّبِّكَ: аз ҷониби Парвардигори ту.
• خَبِيرًا: огоҳ, бохабар, донандаи ҳама чиз.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки аз он чизе, ки аз ҷониби Парвардигораш ба ӯ ваҳй мешавад, пайравӣ кунад ва ба он амал намояд. Ин ваҳй Қуръон ва суннати покро дар бар мегирад. Пас, бар ҳар мусулмон зарур аст, ки ба он чизе, ки Худованд нозил кардааст, итоат кунад ва аз он сар напечад.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки Ӯ аз ҳамаи аъмоли шумо огоҳ аст. Ҳеҷ чизе аз дониши Ӯ пинҳон намемонад, хоҳ хайр бошад ва хоҳ шар, хоҳ ошкор бошад ва хоҳ пинҳон. Ӯ ҳамаи аъмоли шуморо медонад ва дар рӯзи қиёмат шуморо ба он ҷазо хоҳад дод. Ин оят боиси ташвиқи амали нек ва тарс аз амали бад мегардад, зеро инсон медонад, ки Худованд ҳамеша ӯро мебинад ва аз ҳар амалаш бохабар аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Пайравӣ аз ваҳйи Худованд сабаби наҷот ва саодат дар дунё ва охират аст.
• Қуръон ва суннат роҳнамои ҳақиқӣ барои инсон аст ва ба он пайравӣ кардан ба ӯ оромиш ва эътидол меорад.
• Худованд аз ҳамаи аъмоли мо огоҳ аст, пас бояд ҳамеша некӣ кунем ва аз бадӣ парҳез намоем.
• Донистани он ки Худо ҳама чизро мебинад, инсонро ба ростқавлӣ, амонатдорӣ ва ихлос водор мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти худ ба Қуръон ва суннат такя кунем ва аз пайравии ҳавои нафс ва роҳҳои гумроҳӣ дурӣ ҷӯем.
• Ваъдаи ҷазо дар рӯзи қиёмат барои аъмол боиси умедворӣ ба адолати Худованд ва ҳисоби одилонаи Ӯ мегардад, ки ин дили инсонро ором мекунад.