Сураи Аш-Шура — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مُصِيبَةٍ (мусибат): балое, ранҷу осебе, ки ба инсон дар ҷон, мол ё дини ӯ мерасад.
• كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ (касби дастҳои шумо): гуноҳу маъсиятҳое, ки шумо худ анҷом додаед.
• يَعْفُو (яъфу): бахшидан, гузаштан аз гуноҳ.

1. Тафсири оят:

Ҳар мусибату балое, ки ба шумо — эй мардум — дар ҷони худ, дар молу дороии худ ё дар дини худ мерасад, сабаби он гуноҳу маъсиятҳост, ки шумо бо дастҳои худ касб кардаед. Пас ин балоҳо натиҷаи амалҳои бади худи шумост. Аммо Худованди мутаъол аз бисёр гуноҳҳои шумо дармегузарад ва шуморо ба онҳо муохаза намекунад. Яъне агар Худованд мехост ҳамаи гуноҳҳоро ҷазо диҳад, ҳеҷ неъмате барои инсон боқӣ намемонд, вале Ӯ бо раҳмату карамаш аз бисёре аз хатоҳо чашм мепӯшад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҳангоми балоу мушкилӣ бояд аввал ба худи худ муроҷиа кунад ва амалҳои худро ислоҳ намояд, на танҳо дигаронро айбдор кунад.
• Раҳмату бахшоиши Худованд бениҳоят васеъ аст; Ӯ аз бисёр гуноҳҳо дармегузарад ва ин умедворӣ ба раҳмати Ӯро дар дилҳо зиёд мекунад.
• Ин оят инсонро ба тавба ва баргардонидан ба сӯи Худованд тарғиб мекунад, зеро ислоҳи амал сабаби дур шудани балоҳост.
• Мусалмон бояд ҳамеша шукргузор бошад, ки Худованд ҳамаи гуноҳҳояшро ошкор накарда ва ҳамаро ҷазо надодааст.
• Ин оят ҳикмати илоҳиро нишон медиҳад, ки дар паси балоҳо сабабҳои амалии худи инсон вуҷуд дорад ва ин ба адлу ҳикмати Худованд далолат мекунад.