Сураи Аш-Шура — Оят 31

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «مُعْجِزِينَ»: оҷизкунандагони Худо, яъне касоне ки метавонанд аз қудрати Ӯ бигрезанд ё Ӯро нотавон кунанд.

— «وَلِيٍّ»: дӯст, сарпараст ва корсозе ки умури шуморо ба уҳда гирад.

— «نَصِيرٍ»: ёвар ва мададгоре ки зарарро аз шумо дур кунад.

1. Тафсири оят:

Эй мардум, шумо ҳаргиз наметавонед Худованди худро нотавон кунед ва аз дасти Ӯ бигрезед. Ҳар ҷое ки бошед — дар хушкӣ ё дар баҳр, дар шарқ ё дар ғарб — ҳеҷ паноҳгоҳе аз қазои Ӯ нест. Агар Ӯ бихоҳад шуморо ҷазо диҳад, касе наметавонад монеи ин кор шавад. Ғайр аз Худо барои шумо ҳеҷ сарпарасте нест, ки корҳои шуморо идора кунад ва манфиатҳоро ба шумо расонад, ва ҳеҷ ёваре нест, ки бало ва азобро аз шумо дур созад. Пас танҳо Ӯст ки метавонад фоида расонад ва зарарро дур кунад, ва бояд танҳо ба Ӯ таваккал кард ва аз Ӯ ёрӣ хоста.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҳеҷ кас аз қудрати Худо наметавонад бигрезад, ва ин боиси он мешавад ки инсон дар дил ҳамеша аз Худо битарсад ва аз гуноҳ дурӣ кунад.

— Оят моро водор мекунад, ки танҳо ба Худо таваккал кунем ва дар ҳамаи корҳо аз Ӯ мадад бихоҳем, зеро ғайр аз Ӯ ҳеҷ сарпарасту ёваре нест.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дунёи фонӣ ва қудрати инсонӣ маҳдуд аст, вале қудрати Худо бениҳоят аст; ин боиси фурӯтанӣ ва шинохти андозаи худ мегардад.

— Ва ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас ба Худо рӯй оварад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад, ҳеҷ гоҳ танҳо нахоҳад монд, зеро Худо беҳтарин сарпараст ва ёвар аст.