Сураи Мухаммад Оят 15 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Васфи биҳиште, ки ба парҳезгорон ваъда дода шуда, ин аст,…

Мухаммад · 15/38

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Мухаммад

مَّثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ۖ فِيهَا أَنْهَارٌ مِّن مَّاءٍ غَيْرِ آسِنٍ وَأَنْهَارٌ مِّن لَّبَنٍ لَّمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ وَأَنْهَارٌ مِّنْ خَمْرٍ لَّذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ وَأَنْهَارٌ مِّنْ عَسَلٍ مُّصَفًّى ۖ وَلَهُمْ فِيهَا مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ وَمَغْفِرَةٌ مِّن رَّبِّهِمْ ۖ كَمَنْ هُوَ خَالِدٌ فِي النَّارِ وَسُقُوا مَاءً حَمِيمًا فَقَطَّعَ أَمْعَاءَهُمْ ۝١٥

🔤 Transliteration

Masalul jannatil latee wu`idal muttaqoona feehaaa anhaarum mim maaa`in ghayri aasininw wa anhaarum mil labanil lam yataghaiyar ta`muhoo wa anhaarum min khamril lazzatil lishshaaribeena wa anhaarum min `asalim musaffanw wa lahum feeha min kullis samaraati wa maghfiratum mir Rabbihim kaman huwa khaalidun fin naari wa suqoo maaa`an hameeman faqatta`a am`aaa`ahum

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Васфи биҳиште, ки ба парҳезгорон ваъда дода шуда, ин аст, ки дар он наҳрҳоест аз обҳое тағйирнопазир ва наҳрҳое аз шире, ки таъмаш дигаргун намешавад ва наҳрҳое аз шароб, ки ошомандагон аз он лаззат мебаранд ва наҳрҳое аз асали мусаффо. Ва дар он ҷо ҳар гуна мева, ки бихоҳанд, ҳаст ва низ бахшоиши Парвардигорашон. Оё биҳиштиён монанди касоне ҳастанд, ки дар оташи ҷовидонаанд ва ононро аз обе ҷӯшон меошомананд, чунон ки рудаҳояшон тика-тика мешавад?

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

مَثَلُ الْجَنَّةِ: сифат ва тавсифи биҳишт.
آسِنٍ: об ки таъму бӯяш тағйир шудааст, бадбӯй гаштааст.
لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ: лаззатбахш барои нӯшандагонаш.
مُصَفًّى: покшуда аз омехтагиҳо ва нопокиҳо.
حَمِيمًا: оби бағоят гарм ва ҷӯшон.
قَطَّعَ أَمْعَاءَهُمْ: рӯдаҳои шикамро пора-пора мекунад.

Тафсири оят:

Худованд дар ин оят сифати биҳиштеро баён мекунад, ки ба парҳезгорон ваъда дода шудааст. Дар он биҳишт чашмасорон ва дарёҳое ҳастанд, ки обашон ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад — на таъмаш, на бӯяш ва на рангаш. Ин об ҳамеша тозаву пок аст ва ҳаргиз бадбӯй намешавад.

Дар он ҷо инчунин дарёҳое аз шир ҳастанд, ки таъми он ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад ва ҳамеша шириниву лаззatнок мемонад. Дарёҳое аз шароб ҳастанд, ки барои нӯшандагонаш бағоят лаззатбахшанд — на мисли шароби дунё, ки бадтаъм ва нопок аст, балки шароби поки биҳиштӣ, ки ҳеҷ олудагӣ ва зараре надорад. Ва дарёҳое аз асали соф ва покшуда ҳастанд, ки ҳеҷ омехтагӣ ва нопокӣ дар он нест.

Барои парҳезгорон дар биҳишт ҳамаи навъҳои меваҳо ва неъматҳо муҳайёст — ҳар чӣ бихоҳанд ва ҳар қадар бихоҳанд. Ва болотар аз ҳамаи ин неъматҳо, бахшиши гуноҳон аз ҷониби Парвардигорашон аст, ки онҳоро ба хотири гуноҳонашон муҳосиба намекунад.

Сипас Худованд мепурсад: оё касе, ки сазовори ин биҳишт ва ин неъматҳост, бо касе баробар аст, ки ҳамеша дар оташ абадӣ мемонад ва ҳеҷ гоҳ аз он берун намеояд? Ба онҳо оби бағоят гарм ва ҷӯшон нӯшонида мешавад, ки аз шиддати гармиаш рӯдаҳои шикамашонро пора-пора мекунад.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят неъматҳои биҳиштро бо тафсилоти зебо тасвир мекунад, то инсон ба он рағбат пайдо кунад ва барои расидан ба он кӯшиш намояд.
Худованд неъматҳои биҳиштро бо чизҳое муқоиса мекунад, ки инсон дар дунё мешиносад — об, шир, шароб ва асал — то инсон фаҳмад, ки неъматҳои охират аз неъматҳои дунё беҳтару поктаранд ва ҳеҷ камбудие надоранд.
Бахшиши гуноҳон аз ҷониби Худованд бузургтарин неъмати биҳишт аст, зеро ҳатто бо вуҷуди неъматҳои зоҳирӣ, инсон бе бахшиш наметавонад ором ёбад.
Оят мӯъминонро ташвиқ мекунад, ки бо амалҳои нек ва парҳезгорӣ ба ин биҳишт ноил гарданд.
Оят ҳамчунин аз азоби сахти дӯзах ҳушдор медиҳад, то инсон аз роҳи нодуруст канора гирад ва ба сӯи роҳи рост баргардад.
Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худованд комил аст: некӯкорон подоши нек мегиранд ва бадкорон ҷазои бад мебинанд, ва ҳеҷ кас бо дигаре баробар нест.

📜 Оят 13-17 — Сураи Мухаммад

13وَكَأَيِّن مِّن قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِّن قَرْيَتِكَ الَّتِي أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْنَاهُمْ فَلَا نَاصِرَ لَهُمْ

Чӣ қарияҳое (деҳаҳое), ки мардумаш аз мардуми қарияи ту, ки аз он берунат карданд, хеле пурқувваттар буданд, ки ҳалокашон кардем ва ҳеҷ ёрикунандае надоштанд.

14أَفَمَن كَانَ عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّهِ كَمَن زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُم

Оё касе, ки аз ҷониби Парвардигораш далели равшане дорад, монанди касонест, ки кирдори бадашон дар назарашон ороста шуда ва аз паи ҳавоҳои худ мераванд?

15مَّثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ۖ فِيهَا أَنْهَارٌ مِّن مَّاءٍ غَيْرِ آسِنٍ وَأَنْهَارٌ مِّن لَّبَنٍ لَّمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ وَأَنْهَارٌ مِّنْ خَمْرٍ لَّذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ وَأَنْهَارٌ مِّنْ عَسَلٍ مُّصَفًّى ۖ وَلَهُمْ فِيهَا مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ وَمَغْفِرَةٌ مِّن رَّبِّهِمْ ۖ كَمَنْ هُوَ خَالِدٌ فِي النَّارِ وَسُقُوا مَاءً حَمِيمًا فَقَطَّعَ أَمْعَاءَهُمْ

16وَمِنْهُم مَّن يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّىٰ إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِندِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا ۚ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ

Баъзе ба ту гӯш медиҳанд, то он гоҳ ки аз назди ту берун раванд, аз донишмандон мепурсанд: «Ин чӣ суханоне буд, ки мегуфт?» Худо бар дилҳояшон мӯҳр ниҳодааст ва аз паи ҳавоҳои худ рафтаанд.

17وَالَّذِينَ اهْتَدَوْا زَادَهُمْ هُدًى وَآتَاهُمْ تَقْوَاهُمْ

Онон, ки ҳидоят ёфтаанд, Худо ба ҳидояташон меафзояд ва парҳезгорияшон ато мекунад.

← Оят 14 📖 Мухаммад Оят 16 →

МухаммадФеҳристи Қуръон

38Оят

MedinanRevelation

15Оят

Тарҷума — Мухаммад 15

Сураи Мухаммад Оят 15 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Васфи биҳиште, ки ба парҳезгорон ваъда дода шуда, ин аст,…

Сураи Оят 15/38 — Сураи Мухаммад محمد (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Мухаммад Гӯш кун, Сураи Мухаммад Тарҷума, Сураи Мухаммад mp3, Сураи Мухаммад pdf. Оят 13–17. Ба Тоҷикӣ: Русский.