Surat Muhammad — Ayat 30

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• سِيمَاهُمْ (sīmāhum): tandha-tandha utawa ciri-ciri kang katon ing awak utawa rupane wong.
• لَحْنِ الْقَوْلِ (laḥnil-qaul): cara ngomong utawa gaya basa kang ngandhut maksud tartamtu, asring awujud sindiran utawa pitutur kang ora terang-terangan.
• نَشَاءُ (nasyā'u): kita kepengin utawa kita ngarepake.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT ngandhani Nabi Muhammad SAW, menawa yen Allah kepengin, Allah mesthi wis nuduhake marang Nabi sapa sejatine wong-wong munafik iku, nganti Nabi bisa ngerti kanthi cetha saka tandha-tandha kang ana ing awake. Lan Nabi uga mesthi bakal ngerti wong-wong munafik iku saka cara omongane, yaiku saka tembung-tembung kang disindirake, saka gaya basane kang ngandhut maksud nyelahake agama lan kaum muslimin. Dadi saben wong munafik kang ngomong ing ngarepe Nabi, Nabi mesthi ngerti sapa sejatine. Lan Allah ngudaneni kabeh tumindakmu, ora ana siji-sijia kang samar ing ngarsane Allah, lan Allah bakal paring piwales marang saben wong miturut apa kang dilakoni.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake yen Allah iku Maha Kawasa lan Maha Ngudaneni samubarang kang samar, mula kita ora perlu wedi marang tipu daya wong-wong kang lamis, amarga Allah mesthi mbukakake sejatine kahanane.
• Kita dielingake supaya tansah njaga lisan lan tumindak, amarga saben tembung lan lakuning manungsa iku dicathet lan diweruhi dening Allah.
• Ayat iki uga menehi panglipur marang wong-wong mukmin yen ing tengah-tengahe ana wong kang lamis, Allah mesthi paring pituduh lan pertolongan marang wong kang tulus imane.
• Kita dijak supaya tansah ngresiki ati saka sifat munafik, lan tansah jujur ing omongan sarta tumindak, amarga kejujuran iku dadi tandha iman kang bener.
• Ayat iki nuduhake yen Al-Qur'an iku kitab kang kebak hikmah lan pituduh, bisa menehi katentreman lan kekuwatan kanggo wong kang gelem mikir lan ngamalake.