Surat Muhammad — Ayat 29

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَمْ (am): tembung kanggo mbelani utawa ngelawan, tegesé "apa" utawa "utawa apa".
• حَسِبَ (hasiba): nyana, ngira, utawa mbatin.
• مَرَضٌ (maradhun): lara; ing kene tegesé lara ati, yaiku sipat munafik, ragu-ragu, lan ala ing njero ati.
• أَضْغَانَهُمْ (adhghaanahum): sengit, gething, lan rasa ora seneng kang disimpen ing ati marang wong Islam.

2) Katrangané ayat:

Apa wong-wong kang ana ing njero atine ana lara (yaiku wong munafik) padha nyana yèn Allah ora bakal ngatonake rasa sengit lan gething kang disimpen ing atine? Pangira kuwi kliru banget. Allah mesthi bakal ngatonake apa kang ana ing njero atine wong-wong mau, supaya cetha sapa kang bener-bener iman lan sapa kang goroh. Cara Allah ngatonake yaiku kanthi menehi pacoban lan ujian marang wong-wong mukmin, kayata perang, kangelan, lan liya-liyane. Saka pacoban kuwi, wong munafik ora bakal kuwat lan bakal ketara sipat alane, dene wong kang imane temen bakal tetep kuwat lan sabar. Dadi, ayat iki ngelingake yèn ora ana barang kang bisa didhelikake saka pangaweruhé Allah, lan kabeh isi ati manungsa bakal katon ing wektu kang wis ditemtokake.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yèn Allah iku Maha Ngerti kabeh isi ati manungsa, mula kita kudu tansah njaga ati saka rasa sengit, gething, lan sipat munafik.
• Kanthi anane ujian lan pacoban, iman kita dadi luwih kuwat lan cetha, lan kita bisa ngerti sapa kanca kang temen lan sapa kang goroh.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Islam, amarga Islam mulangake supaya ati kita resik, jujur, lan ora nyimpen rasa ala marang wong liya.
• Kita dielingake supaya tansah nyedhaki Al-Qur'an lan ngelakoni ajarané, amarga Al-Qur'an iku pituduh kang paling bener kanggo urip ing donya lan akhirat.