Surat Al-Fath — Ayat 15

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• الْمُخَلَّفُونَ (al-mukhallafūn): wong-wong kang ditinggal ing mburi, yaiku wong-wong munafik lan wong-wong Arab badui kang ora melu perang ing Hudaibiyah.
• مَغَانِمَ (maghānim): barang-barang rampasan perang (ghanimah), ing kene kang dimaksud yaiku ghanimah Khaibar.
• ذَرُونَا (dharūnā): tinggalake awake dhewe, aja dipenging, ayo padha melu.
• نَتَّبِعْكُمْ (nattabi'kum): awake dhewe padha melu ngikuti kowe kabeh.
• يُبَدِّلُوا (yubaddilū): padha arep ngowahi utawa ngganti.
• كَلَامَ اللَّهِ (kalāmallāh): pangandikane Allah, yaiku janjine Allah.
• تَحْسُدُونَنَا (tahsudūnanā): kowe kabeh padha drengki (meri) marang awake dhewe.
• لَا يَفْقَهُونَ (lā yafqahūn): padha ora ngerti, ora paham.

2) Tegese ayat iki sakabehe:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakake bab wong-wong munafik lan wong-wong kang ditinggal ing mburi (ora melu perang Hudaibiyah). Nalika Nabi Muhammad SAW lan para sahabat arep budhal menyang Khaibar kanggo njupuk ghanimah kang wis dijanjekake dening Allah, wong-wong mau banjur padha matur: "Ayo padha ditinggalake awake dhewe melu kowe kabeh menyang Khaibar, supaya awake dhewe uga entuk bagean saka ghanimah iku."

Nanging sejatine kekarepane wong-wong mau iku arep ngowahi janjine Allah. Awit Allah wis janji menawa ghanimah Khaibar iku mung kanggo wong-wong kang padha melu ing perjanjian Hudaibiyah wae. Mula Nabi SAW didhawuhi dening Allah supaya ngendika marang wong-wong mau: "Kowe kabeh ora bakal bisa melu awake dhewe menyang Khaibar, amarga Allah wis ngendika kaya mangkono sadurunge." Banjur wong-wong munafik mau padha matur maneh: "Ora, kowe kabeh iki mung drengki marang awake dhewe, supaya awake dhewe ora entuk bagean ghanimah."

Allah banjur mbenerake pangucape wong-wong mau kanthi ngendika: "Sejatine wong-wong mau iku ora padha ngerti babagan agama kajaba mung sethithik banget." Tegese, kawruhe wong-wong munafik iku sithik banget babagan dhawuhe Allah lan larangane Allah, mula dheweke gampang tiba ing tumindak dosa lan nglanggar dhawuhe Allah.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Allah iku Maha Adil lan Tepati Janji. Allah wis janji marang wong-wong mukmin kang sabar lan setya ing Hudaibiyah, lan janji iku mesthi kaleksanan. Iki mulangake marang kita supaya percaya tenan marang janjine Allah, amarga Allah ora tau nglanggar janjine.
• Sifat munafik iku ngrusak. Wong-wong munafik iku mung golek untung dhewe tanpa gelem berkorban. Nalika ana kasusahan, dheweke ora melu; nanging nalika ana ghanimah, dheweke banjur padha rebutan. Iki mulangake supaya kita dadi wong kang ikhlas lan ora mung golek untung.
• Kudu ngerti babagan agama kanthi tenanan. Ayat iki ngelingake menawa wong kang ora ngerti agama kanthi becik bakal gampang kesasar lan nglanggar dhawuhe Allah. Mula kita kudu sregep sinau babagan agama Islam, supaya ora kalebu wong kang ora ngerti.
• Drengki iku penyakit ati. Wong-wong munafik nuduhake marang wong mukmin menawa dheweke drengki. Padahal sejatine wong-wong munafik iku dhewe kang drengki marang wong mukmin. Iki mulangake supaya kita adoh saka sifat drengki lan seneng marang kabegjane wong liya.
• Ketaatan marang Allah lan Rasul iku kunci kabegjan. Wong-wong kang setya lan taat marang Allah lan Rasul bakal entuk ganjaran kang gedhe, dene wong-wong kang nglanggar bakal kelangan berkah. Mula ayo padha sregep taat marang Allah lan Rasul-Nya, supaya kita kalebu wong kang begja ing donya lan akhirat.