Сураи Аль-Худжурат — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَا تُقَدِّمُوا — пеш наандозед, пешдастӣ накунед.
• بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ — дар пеши Худо ва Расули Ӯ, яъне пеш аз ҳукми Худо ва Расулаш.
• وَاتَّقُوا اللَّهَ — аз Худо битарсед, парҳезгорӣ кунед.
• سَمِيعٌ — шунаванда.
• عَلِيمٌ — донанда.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаед, дар корҳои динӣ пеш аз ҳукми Худо ва Расулаш пешдастӣ накунед ва чизеро, ки Худо ва Расулаш иҷозат надодаанд, аз худ натарҳед ва ба бадъат дар дин даст назанед. Дар сухан ва амали худ аз Худо битарсед ва аз мухолифати фармони Худо ва Расулаш эҳтиёт кунед. Ҳар сухане, ки мегӯед, Худо мешунавад ва ҳар ният ва амале, ки мекунед, Худо медонад; ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад ва ҳамаро ба шумо ҷазо медиҳад. Ин оят боздоштан аст барои муъминон аз он ки дар дин чизе аз худ ихтироъ кунанд ё қонунеро ҷорӣ созанд, ки Худо иҷозати онро надодааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят бандаро тарбия мекунад, ки дар ҳамаи корҳо тобеи фармони Худо ва Расули Ӯ бошад ва аз худсарии динӣ дурӣ ҷӯяд.
• Нишон медиҳад, ки дини Ислом комил аст ва ба бадъату навовариҳо дар дин ниёз надорад.
• Муъминро водор мекунад, ки ҳамеша парҳезгорӣ дошта бошад, зеро Худо суханонашро мешунавад ва амалҳояшро медонад.
• Ин оят ба муъмин умед мебахшад, ки ҳар амали некӯ ва ҳар нияти покро Худо медонад ва беподош намегузорад.
• Муҳаббат ба Исломро зиёд мекунад, зеро дини Худо роҳи рост ва равшан аст ва бандаро аз гумроҳӣ нигоҳ медорад.