Сураи Аль-Худжурат — Оят 2

1. Маъонии калимаҳо:

• لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ: Овозҳои худро баланд накунед.
• فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ: Баландтар аз овози Паёмбар (с).
• وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ: Ва ба ӯ бо овоз баланд сухан нагӯед.
• كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ: Мисли он ки баъзеатон ба баъзеи дигар бо овоз баланд сухан мегӯед.
• أَن تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ: Мабодо аъмоли шумо бесамар шавад.
• وَأَنتُمْ لَا تَشْعُرُونَ: Дар ҳоле ки шумо намедонед.

1. Тафсири оят:

Эй касоне ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал кардаед, бо Паёмбар (с) одоби хоссаро риоя кунед. Вақте ки бо ӯ сухан мегӯед, овозҳои худро аз овози ӯ баландтар накунед ва ӯро бо номи худ (мисли «Эй Муҳаммад!» ё «Эй Аҳмад!») садо назанед, чунон ки баъзеатон баъзеи дигарро садо мезанед. Балки ӯро бо эҳтиром ва нармӣ бо унвонҳои паёмбарӣ ва рисолат садо занед: «Эй Расули Худо!» ва «Эй Паёмбари Худо!». Ин кор ба он хотир аст, ки мабодо бо ин беодобӣ аъмоли некӯи шумо бесамар ва зоеъ гардад, дар ҳоле ки шумо худ намефаҳмед ва ҳис намекунед.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо Паёмбар (с) ва уламои дин бо эҳтиром ва одоб муносибат кунем.
• Нишон медиҳад, ки одоби сухан гуфтан бо бузургони дин аз аъмоли некӯ муҳимтар аст, зеро беодобӣ метавонад савоби амалҳоро нест кунад.
• Ба мо мефаҳмонад, ки эҳтироми Паёмбар (с) ва пайравони роҳи ӯ нишонаи имони комил аст.
• Огоҳӣ медиҳад, ки баъзе гуноҳҳо метавонанд бидуни донистани мо аъмоли некӯро барбод диҳанд, бинобар ин бояд ҳамеша ҳушёр ва эҳтиёткор бошем.
• Ин оят муҳаббат ва эҳтиромро нисбат ба Расули Худо (с) дар дили муъмин ҷой медиҳад ва моро ба амалҳои некӯ ва одобҳои исломӣ ташвиқ мекунад.