Surah Al-Hujurat — Talata 11

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Lā yaskhar – huwag mangutya o manghamak.
• Qawm – mga kalalakihan (sa konteksto ng talatang ito).
• Talmezū – huwag manira o magpahiya sa isa’t isa.
• Tanābezū bil-alqāb – huwag magtawagan sa mga bansag na kinasusuklaman o nakasasakit.
• Al-Fusūq – ang paglabas sa pagsunod kay Allah; ang pagkakasala at kasamaan.
• Al-Ẓālimūn – ang mga gumagawa ng kawalang-katarungan sa kanilang mga sarili sa pamamagitan ng pagsuway.

Ang Tafsir (Paliwanag):

O kayong mga sumampalataya kay Allah at sa Kanyang Sugo at kumikilos ayon sa Kanyang batas, huwag kailanman mangutya ang isang pangkat ng mga kalalakihan sa ibang pangkat ng mga kalalakihan. Maaaring ang mga tinutuya ninyo ay higit na mabuti sa paningin ni Allah kaysa sa inyo, sapagkat ang tunay na karangalan ay nasa Kanya lamang, hindi sa anyo o katayuan sa mundo. Gayundin, huwag mangutya ang mga kababaihang mananampalataya sa ibang mga kababaihan; maaaring ang mga pinagtatawanan nila ay higit na mabuti at dalisay sa harap ni Allah kaysa sa kanila.

At huwag ninyong saktan o hamakin ang inyong mga kapatid sa pananampalataya, sapagkat sila ay tulad ng inyong mga sarili—ang manira sa kanila ay parang paninira sa inyong sariling pagkatao. Huwag din kayong magtawagan sa mga bansag na nakasasakit o kinasusuklaman, tulad ng pagtawag sa isang tao ng "makasalanan" o "mapagkunwari" matapos siyang yakapin ang Islam at ang pananampalataya.

Napakasamang katangian ang tawaging "fasik" (suwail sa utos ng Allah) pagkatapos ng biyaya ng pananampalataya at pagiging kabilang sa mga sumusunod sa tamang landas. Ang sinumang hindi magsisi sa mga gawaing ito—pangungutya, paninira, at pagtawag sa masasamang bansag—sila ang mga tunay na mapaggawang-kawalang-katarungan sa kanilang mga sarili, sapagkat inilalagay nila ang kanilang mga sarili sa panganib ng poot ni Allah sa pamamagitan ng pagsuway sa Kanyang mga utos.

Mga Aral at Bunga ng Talata:

1. Ang tunay na karangalan ay nasa takot kay Allah, hindi sa lahi, anyo, o katayuan. Ang pangungutya ay nagpapakita ng pagmamataas, samantalang ang pagmamataas ay hindi kailanman naging dahilan ng pagiging malapit sa Allah.
2. Ang pagkakaisa ng mga Muslim ay parang isang katawan—ang pananakit sa isang bahagi nito ay pananakit sa kabuuan. Kaya ang paghamak sa kapwa ay isang uri ng paghamak sa sarili.
3. Ang pag-iingat sa dila at paggalang sa damdamin ng iba ay tanda ng tunay na pananampalataya. Ang Islam ay nagtuturo sa atin na maging maganda ang pananalita at iwasan ang anumang nakasasakit.
4. Ang pinto ng pagsisisi ay laging bukas. Sinumang nagkamali sa mga gawaing ito ay maaaring bumalik sa Allah sa pamamagitan ng taos-pusong pagsisisi, at Siya ay Mapagpatawad at Maawain.
5. Ang pag-iwas sa pangungutya at paninira ay nagpapalago ng pagmamahalan at tiwala sa lipunan, na siyang pundasyon ng isang matatag at mapayapang pamayanan ng mga mananampalataya.