Сураи Ан-Наджм — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• كَبَائِرَ الْإِثْمِ — гуноҳҳои калони сахт, ба мисли ширк ва куфр.
• الْفَوَاحِشَ — гуноҳҳои зишти бадномкунанда, ба мисли зино ва амалҳои монанди он.
• اللَّمَمَ — гуноҳҳои хурд ва сабук, ки одам ба онҳо гоҳ-гоҳ гирифтор мешавад, на ба таври доимӣ.
• وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ — бахшоиши фарох, яъне Парвардигор бахшоишаш бисёр васеъ аст.
• أَجِنَّةٌ — ҷамъи калимаи «ҷанин», яъне тифле, ки дар шиками модар аст.
• فَلَا تُزَكُّوا أَنفُسَكُمْ — худро пок ва беайб нахонед ва худро насиҳат накунед.
• اتَّقَى — касе, ки аз Худо метарсад ва аз гуноҳ худро нигоҳ медорад.

1. Тафсири оят:

Худованди бузург дар ин оят сифатҳои бандагони некӯкорро баён мекунад. Онҳо касоне ҳастанд, ки худро аз гуноҳҳои калон ва амалҳои зишту бадномкунанда дур медоранд. Танҳо гуноҳҳои хурд ва сабук, ки гоҳ-гоҳ аз рӯи заъфи инсонӣ содир мешаванд, боқӣ мемонанд. Аммо ин гуноҳҳои хурд низ, агар банда бар онҳо исрор накунад ва онҳоро такрор нанамояд, бо иҷрои фарзҳо ва тарки ҳаромҳо бахшида мешаванд. Парвардигори ту, эй Паёмбар, бахшоишаш бисёр васеъ аст ва Ӯ гуноҳҳои бандагонашро мебахшад, ҳар гоҳ ки онҳо тавба кунанд.

Ӯ Худост, ки ҳолати шуморо аз аввал медонад — ҳангоме ки падаратон Одамро аз хок офарид ва ҳангоме ки шумо дар шиками модаронатон ҷанин будед ва марҳила ба марҳила офарида мешудед. Ҳеҷ чиз аз ин ба Ӯ пӯшида нест. Пас худро бо тақво ва покӣ насиҳат накунед ва худро насиҳат накунед, ки шумо пок ҳастед. Ӯ Худо ба касе, ки аз Ӯ метарсад ва аз гуноҳ худро нигоҳ медорад, аз ҳама огоҳтар аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дини ислом дини осонӣ ва бахшоиш аст. Худованд аз бандагонаш танҳо тарки гуноҳҳои калонро талаб мекунад ва гуноҳҳои хурдро, ки аз рӯи заъфи инсонӣ содир мешаванд, мебахшад.
• Бахшоиши Худо бисёр васеъ аст. Ҳар касе, ки тавба кунад ва ба сӯи Ӯ баргардад, бахшида мешавад. Ин умедворӣ ба раҳмати Худо дилҳоро ором мекунад.
• Худованд ҳолати инсонро аз аввал то охир медонад — аз хок офаридани Одам то ҷанин будан дар шиками модар. Ин нишон медиҳад, ки Ӯ ба бандагонаш меҳрубон ва огоҳ аст.
• Инсон набояд худро пок ва беайб ҳисоб кунад ва худро насиҳат накунад. Худо ба касе, ки аз Ӯ метарсад ва аз гуноҳ худро нигоҳ медорад, аз ҳама огоҳтар аст. Ин ба инсон тавозуъ ва фурӯтанӣ меомӯзад.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳатто агар гуноҳи хурд содир кард, бо тарки гуноҳҳои калон ва иҷрои тоъатҳо бахшида мешавад. Ин дилҳоро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад ва одамонро ба сӯи некӣ ва тақво ҳидоят менамояд.