Сураи Ан-Наджм — Оят 33

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أَفَرَأَيْتَ»: Оё дидӣ? Оё андешидӣ? Ин ибора барои ҷалби таваҷҷуҳ ва тааҷҷуб аз ҳолати шахс истифода мешавад.
• «تَوَلَّىٰ»: Рӯй гардонд, аз тарафи имон ва итоат рӯй бартофт ва аз он дур шуд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) муроҷиат карда, аз ҳоли шахсе суол мекунад, ки аз роҳи ҳақ рӯй гардонд ва аз имон ва итоати Худо дур шуд. Ин шахс баъд аз он ки ба ислом наздик шуда буд, аз он рӯй бартофт ва аз он дурӣ ҷуст. Ӯ на танҳо худ аз роҳи рост дур шуд, балки амали некӯро низ ба анҷом расонд, аммо баъдан аз он даст кашид ва амали хайри худро қатъ кард. Ин оят ба ҳоли ҳар касе ишора мекунад, ки баъд аз пайдо кардани роҳи ҳақ, аз он рӯй мегардонад ва аз фармонҳои Худо сар мепечад. Чунин рафтор на танҳо дар дунё боиси зиён аст, балки дар охират низ ҳисоби сахт хоҳад дошт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз роҳи ҳақ рӯй нагардонем ва баъд аз шинохтани ҳақиқат аз он дур нашавем.
• Ислом дини сабот ва устуворӣ аст; мусулмон бояд дар имон ва амали некӯ устувор бошад ва онро қатъ накунад.
• Худованд ҳатто аз ҳолати касе, ки аз роҳи ҳақ рӯй мегардонад, огоҳ аст ва ҳисоби ҳамаи аъмол дар назди Ӯст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳоли худ андешем ва аз рафтори касоне, ки баъд аз наздик шудан ба ислом аз он дур шуданд, ибрат гирем.
• Ислом дини раҳмат ва ҳидоят аст; ҳар касе ки ба он рӯй оварад ва дар он устувор бошад, ба некӯӣ ва саодати дуняву охират мерасад.