سورت رحمن — آیت 4

د کلمو معناګانې:

• عَلَّمَهُ: هغه ته یې ښوونه وکړه.
• الْبَيَانَ: د خبرو کولو وړتیا، د خپل مقصد څرګندول، او د نطق او لیکنې له لارې د خپل زړه د مطلب ښکاره کول.

تفسیر:

الله تعالیٰ انسان پیدا کړ او هغه ته یې د بیان (خبرو کولو) وړتیا ورکړه، ترڅو هغه وکولای شي چې د خپل زړه خبرې او ارادې په ښکاره توګه وړاندې کړي. دا بیان دوه برخې لري: لومړی، د نطق له لارې خبرې کول، او دوهم، د لیکنې له لارې خپل مطلب څرګندول. سربېره پر دې، الله تعالیٰ انسان ته د هر شي نومونه او د هغو د پېژندلو ښوونه وکړه، چې دا د انسان د نورو مخلوقاتو څخه توپیر او امتیاز دی. دا هغه لوی فضل دی چې الله تعالیٰ یې یوازې انسان ته ورکړی، ترڅو هغه وکولای شي چې خپل مقصد او مطلب په روښانه توګه بیان کړي.

فايدې:

• دا آیت د الله تعالیٰ پر لوی فضل او احسان دلالت کوي، چې انسان ته یې د بیان وړتیا ورکړې ده؛ دا یوه لویه نعمت ده چې باید پرې شکر وباسو.
• د بیان وړتیا د انسان د عزت او کرامت سبب ده، ځکه چې په دې سره هغه د نورو مخلوقاتو څخه ممتاز شوی دی.
• دا آیت موږ ته د علم او زده کړې ارزښت ښیي، ځکه چې بیان د علم د ترلاسه کولو او د هغه د خپرولو وسیله ده.
• د بیان په وسیله انسان کولای شي چې د الله تعالیٰ دین او قرآن کریم نورو ته ورسوي، او دا د هغه لپاره د نیکۍ او خیر سبب ګرځي.
• دا آیت موږ ته د الله تعالیٰ د رحمت او مهربانۍ یادونه کوي، چې انسان ته یې داسې وړتیا ورکړې چې د هغه په واسطه خپل اړتیاوې او مقاصد څرګند کړي.