Сураи Ар-Рахман — Оят 4

1. Маънии калимаҳо:

• عَلَّمَهُ: ба ӯ таълим дод, ёд дод.
• الْبَيَان: изҳор, равшан баён кардан; қобилияти ифодаи он чи дар дил аст, тавассути сухан ва навиштан.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол инсонро офарид ва ба ӯ нутқ ва баёнро таълим дод, то ки он чи дар дилу зеҳнаш аст, ба дигарон равшан ифода кунад — хоҳ бо забон гӯяд, хоҳ бо қалам нависад. Ин неъмати бузургест, ки инсонро аз дигар махлуқот фарқ мекунонад. Ҳамчунин Худо ба инсон номҳои ҳамаи чизҳоро ёд дод, то битавонад ҳақоиқро шинохта, онҳоро бо номҳои худ муайян ва аз ҳам ҷудо созад. Ин қудрати баён ва шинохти номҳо асоси дониш, тафаккур ва муоширати инсонӣ мебошад.

1. Фоидаҳо:

• Инсон бояд қадри неъмати нутқ ва баёнро донад ва онро дар роҳи некӯ ва ҳақ истифода кунад.
• Қобилияти ифодаи фикр воситаи муҳими шинохти ҳақиқат ва пайравӣ ба роҳи дуруст аст.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд барои неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ тарғиб мекунад.
• Донистани номҳо ва мафҳумҳо дарро ба сӯи омӯзиш, андеша ва амали нек меқушояд.
• Инсон бояд аз ин неъмат барои паҳн кардани хайр, омӯзонидани дигарон ва наздик шудан ба Худо истифода барад.