Surja Er-Rahman — Ajet 4

Kuptimet e fjalëve:

• "El-Bejân" (الْبَيَان): Të folurit e qartë, shprehja e asaj që është në mendje dhe në zemër, qoftë me gojë (të folur) ose me shkrim.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi krijimin e njeriut në ajetin paraprak, tani përmend mirësinë e Tij ndaj tij duke i mësuar atij "el-bejanin", pra shprehjen e qartë. Kjo do të thotë se Allahu ia mësoi njeriut mënyrën se si t'i shprehë ato që ka në brendësi të vetes, qoftë me anë të të folurit apo me anë të shkrimit. Në këtë mënyrë, njeriu u dallua nga krijesat e tjera, sepse u bë i aftë të komunikojë, të kuptojë dhe të shprehë kuptimet, mendimet dhe ndjenjat e tij. Disa komentues kanë thënë se kjo përfshin edhe mësimin e emrave të të gjitha gjërave, ashtu siç e mësoi Allahu Ademin a.s. Kjo është një dhunti e madhe që e bën njeriun të aftë për të menduar, për të folur dhe për të transmetuar diturinë brez pas brezi.

Përfitimet nga ajeti:

1. Kjo na bën të vetëdijshëm për madhështinë e dhuntisë së të folurit dhe të shprehjes, e cila është një nga më të mëdhatë dhunti që Allahu i ka dhënë njeriut, prandaj duhet ta falënderojmë Atë për këtë.
2. Të folurit dhe shprehja e qartë janë mjet për të përcjellë mesazhin e Islamit dhe për të mësuar njerëzit, prandaj duhet ta përdorim këtë dhunti në atë që e kënaq Allahun.
3. Dallimi i njeriut nga krijesat e tjera nuk është vetëm në formë, por në aftësinë për të menduar dhe shprehur, gjë që e bën atë përgjegjës për veprimet e tij dhe e nderon atë me misionin e të qenit halife në tokë.
4. Ky ajet na fton të mendojmë për mrekullinë e gjuhës dhe të komunikimit, e cila është dëshmi e fuqisë dhe urtësisë së Allahut, dhe na afron më shumë te Krijuesi ynë.