Сураи Ар-Рахман — Оят 45

1. Маънии калимаҳо:

— «آلَاء»: неъматҳо, яъне неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ки Аллоҳ ба бандагонаш ато кардааст.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду гурӯҳ (инс ва ҷинн).

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба ҳарду гурӯҳ — инсонҳо ва ҷиннҳо — муроҷиат карда, мепурсад: «Пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед?» Яъне бо вуҷуди он ҳама неъматҳои бешумори зоҳириву ботинӣ, ки Аллоҳ ба шумо ато кардааст — аз қудрати нутқ, ақл, саломатӣ, ризқ, ҳидоят ва ғайра — кадоме аз онҳоро инкор мекунед ва ношукрӣ менамоед? Ин савол барои бедор кардани виҷдони банда ва эътирофи нотавонии ӯ дар шумурдани неъматҳост. Ҳар як неъмат далели раҳмати бепоёни Аллоҳ аст ва бояд бандаро ба шукргузорӣ ва итоат водор кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша неъматҳои Аллоҳро ба ёд орад ва шукри онҳоро ба ҷо орад.

— Ҳар неъмат василаи наздик шудан ба Аллоҳ аст, на воситаи ғурур ва ношукрӣ.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ неъматҳои Парвардигорро инкор накунем ва дар ҳаққи Ӯ ношукрӣ нанамоем.

— Шукргузорӣ сабаби зиёд шудани неъматҳо ва ҷалби раҳмати илоҳӣ мегардад.

— Ин оят дили бандаро ба муҳаббати Аллоҳ ва дини Ислом гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Парвардигор ҳамеша ба бандаи худ меҳрубон аст ва Ӯро ҳаққи шукргузорӣ аст.