Сураи Ар-Рахман — Оят 46

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَافَ: тарсид, ҳаросон шуд.
• مَقَامَ رَبِّهِ: истодан дар пеши Парвардигораш барои ҳисоб; ё мақому мартабаи Парвардигор, ки банда бояд аз он битарсад ва нофармонӣ накунад.
• جَنَّتَانِ: ду биҳишт.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима пас аз он зикр шудааст, ки Худованди мутаъол фонии ҳамаи махлуқоти рӯи заминро баён карда, сипас подоши некӯкоронро ёдовар мешавад. Мефармояд: ҳар касе, ки аз истодан дар пеши Парвардигораш барои ҳисоб битарсад ва аз бузургии мақоми Ӯ ҳаросон бошад, пас ба Ӯ имон оварад ва амалҳои солеҳ анҷом диҳад ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯяд, барои ӯ ду биҳишт омода гардидааст. Ин тарс ва ҳарос боиси он мегардад, ки банда роҳи дурустро интихоб кунад ва худро аз ғазаби Худо нигаҳ дорад. Ду биҳишт подоши адлу лутфи Худованд аст барои бандагоне, ки Ӯро таъзим карда, аз ҳисоби рӯзи қиёмат ғофил нашудаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба бандагони Худо меомӯзад, ки ҳамеша худро дар ҳузури Парвардигор ҳис кунанд ва аз ҳисоби рӯзи қиёмат ғофил нашаванд.
• Тарси Худо ва тақво сабаби расидан ба неъматҳои бузурги биҳиштӣ мегардад, ки Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки роҳи наҷот ва саодати абадӣ барои ҳама кушода аст; кофист, ки инсон ба Худо имон оварад ва амали солеҳ анҷом диҳад.
• Ёдоварии подоши ду биҳишт барои аҳли тақво дили инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва дурӣ аз гуноҳ мекашад ва муҳаббати Ӯро нисбат ба бандагони фармонбардор нишон медиҳад.