Сураи Ар-Рахман — Оят 44

1. Маънои калимаҳо:

• يَطُوفُونَ: мегарданд, рафтуомад мекунанд.
• حَمِيمٍ: оби ҷӯшон ва бағоят гарм.
• آنٍ: ниҳоят гарм, ки ҳарораташ ба охирин дараҷа расидааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли гумроҳон ва гунаҳкорон дар ҷаҳаннам сухан мегӯяд. Онҳо дар байни оташи сӯзони ҷаҳаннам ва оби бағоят гарми ҷӯшон рафтуомад мекунанд. Ҳар бор аз як азоб ба азоби дигар мегузаранд, то азоби онҳо ҳеҷ гоҳ сабук нашавад. Ин об чунон гарм аст, ки ба охирин дараҷаи ҳарорат расидааст ва ҳангоми нӯшидан ё рехтан ба бадан, рӯдаҳо ва аъзои дарунии онҳоро пора-пора мекунад. Ин ҳолат барои онҳост, ки дар дунё оёти Худоро дурӯғ мешумурданд ва аз ҳақ рӯй мегардонданд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азобҳои ҷаҳаннам бағоят сахт ва даҳшатноканд ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро таҳаммул кунад.
• Бояд ҳамеша аз Худо тарсид ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷуст, то ба чунин сазо гирифтор нашавем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд аз он барои охират тайёрӣ бигирем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб азоб намекунад; азоб барои онҳост, ки худ бадӣ ва гумроҳиро ихтиёр кардаанд.
• Ин оят моро ба сӯи тавба ва ба сӯи раҳмати Худо ҳидоят мекунад, зеро Худо тавбакунандагонро дӯст медорад ва онҳоро мебахшад.