Surja Er-Rahman — Ajet 45

Kuptimi i fjalëve:

• Ala'i (آلاء): Dhuntitë, të mirat dhe begatitë e shumta.
• Rabbikuma (رَبِّكُمَا): Zoti juaj të dyve, pra Zoti i xhinëve dhe i njerëzve.
• Tukedhdhiban (تُكَذِّبَانِ): Mohoni dhe e konsideroni gënjeshtër.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi i përmendi njëra pas tjetrës dhuntitë e Tij të mëdha ndaj njerëzve dhe xhinëve, i drejtohet atyre me këtë pyetje retorike që ngërthen qortim, vërejtje dhe habi: "Pra, cilën prej dhuntive të Zotit tuaj të dyve – o ju njerëz dhe xhinë – e mohoni dhe e konsideroni gënjeshtër?" Kjo pyetje vjen për të vënë në dukje se dhuntitë e Allahut janë aq të shumta dhe të dukshme, saqë nuk ka asnjë arsye për t'i mohuar ato. Çdo dhunti që ata shijojnë, qoftë në këtë botë apo në botën tjetër, është dëshmi e madhështisë së Allahut dhe e mëshirës së Tij ndaj krijesave. Prandaj, pyetja synon t'i bëjë ata të ndërgjegjësohen për madhështinë e Zotit dhe t'i nxisë drejt falënderimit dhe mirënjohjes, e jo drejt mohimit dhe mosmirënjohjes.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

• Dhuntitë e Allahut ndaj robërve të Tij janë të panumërta dhe të pamohueshme; ato kërkojnë falënderim e jo mohim.
• Ajeti na mëson ta vlerësojmë mirësinë e Allahut dhe të mos e marrim atë si të mirëqenë, sepse çdo e mirë që gëzojmë vjen nga Mëshira e Tij.
• Pyetja retorike në ajet na nxit të reflektojmë dhe të pyesim veten: si mund ta mohojmë Atë që na ka dhënë gjithçka?
• Ky ajet na bën të vetëdijshëm se njerëzit dhe xhinët janë të barabartë përballë dhuntive të Allahut dhe se të gjithë janë të thirrur ta falënderojnë Atë.
• Ajeti na mëson se mohimi i dhuntive të Allahut është një formë e padrejtësisë ndaj vetvetes, sepse ai që mohon, i humb dobitë e atyre dhuntive në këtë botë dhe në botën tjetër.