Surat Ar-Rahman — Ayat 46

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• خَافَ (khaafa): wedi, ngrasa ajrih.
• مَقَامَ (maqaama): panggonan ngadeg, tegese ing kene yaiku ngadeg ing ngarsane Gusti Allah kanggo diadili (hisab).
• رَبِّهِ (rabbihi): Pangerane, yaiku Gusti Allah.
• جَنَّتَانِ (jannataani): loro suwarga.

1. Tafsir ayat:

Gusti Allah paring pangandika, sapa wae kang wedi marang ngadege dheweke ana ing ngarsane Pangerane ing dina kiamat kanggo dihisab, banjur dheweke iman lan nindakake amal saleh sarta ngedohi kabeh larangan-larangane, mula dheweke bakal diparingi loro suwarga. Wedi ing kene ora ateges wedi kang ora ana gunane, nanging wedi kang nuwuhake kesadaran, mula dheweke banjur taat marang Gusti Allah lan ninggalake maksiat. Ayat iki kalebu janji gedhe saka Gusti Allah kanggo wong-wong mukmin saka bangsa jin lan manungsa kang padha takwa.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake gedhene katresnan lan kamurahaning Gusti Allah marang para kawulane, amarga mung kanthi wedi marang ngarsane Pangeran lan taat marang Panjenengane, wis diparingi ganjaran loro suwarga.
• Nuwuhake rasa wedi marang Gusti Allah iku dadi dhasar kanggo nindakake kabecikan lan ngedohi piala, mula saka iku kudu tansah diuri-uri ing ati.
• Saben wong kang iman lan ngelakoni amal saleh mesthi ana pangarep-arep kang gedhe, yaiku suwarga kang wis disiapake dening Gusti Allah.
• Ayat iki ngajak manungsa supaya tansah eling marang dina hisab, amarga eling marang akhirat bisa nuntun manungsa marang dalan kang bener lan nggawe urip luwih tentrem lan berkah.
• Islam iku agama kang kebak kabar gembira, ora mung wedi lan ancaman, nanging uga janji-janji becik kanggo wong-wong kang taat marang Gusti Allah.