Surat Ar-Rahman — Ayat 47

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• آلَاءِ (aalaa-i): nikmat-nikmat, kabagyan, lan peparinge Allah.
• رَبِّكُمَا (rabbikumaa): Pangeranmu loro, yaiku Allah kang nguwasani lan ngopeni kowe kabeh.
• تُكَذِّبَانِ (tukadzdzibaani): kowe loro padha ngapusi, ora ngakoni, utawa nglirwakake.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki minangka pitakon kang diulang-ulang dening Allah ing Surah Ar-Rahman, minangka pangeling marang jin lan manungsa. Allah paring pitakon: "Saka endi nikmat-nikmate Pangeranmu loro kang kowe padha ngapusi?" Tegese, nikmat Allah iku akeh banget lan maneka warna — wiwit saka urip, kesehatan, pangan, papan, nganti nikmat iman lan Islam. Kabeh mau minangka peparing kang ora bisa diitung. Mula, ayat iki ngajak kita mikir: apa ana nikmat kang bisa dielak utawa dianggep ora ana? Sakbenere ora ana. Kabeh nikmat iku asale saka Allah, lan ora pantes yen kita nglirwakake utawa ora ngakoni. Pitakon iki ora mung kanggo wong kafir, nanging uga kanggo wong mukmin, supaya padha tambah syukur lan ora lali marang Pangerane.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Nikmat Allah iku ora bisa dietung, mula kita kudu tansah syukur.
• Ayat iki ngelingake yen ngapusi nikmat Allah iku tumindak kang ala lan bisa nyebabake kufur.
• Kanthi maca lan ngresapi ayat iki, ati dadi luwih alus lan kepengin cedhak marang Allah.
• Islam mulangake supaya kita ora mung ngakoni nikmat, nanging uga nggunakake kanggo kebaikan.
• Saben wong, jin lan manungsa, kudu padha ngakoni yen kabeh iku saka Allah, supaya urip dadi tentrem lan berkah.