Сураи Ар-Рахман — Оят 47

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاء»: неъматҳо, нишонаҳои қудрат ва раҳмати Худованд.

— «تُكَذِّبَانِ»: ду кас (инсу ҷин) дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Пас, эй гурӯҳи инсон ва ҷин, кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Худованд дар ин оят бо саволи таънаомез ба ҳар ду гурӯҳ муроҷиат мекунад, ки ҳеҷ яке аз неъматҳои Ӯро наметавонед инкор кунед, зеро ҳамаи онҳо равшан ва ошкор аст. Ин оят дар сароғози зикри неъматҳои зоҳириву ботинӣ ва ҷазоу подоши Худованд такрор мешавад, то инсон ва ҷин ба шукргузорӣ ва иқрор ба неъматҳои Парвардигор водор шаванд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Худованд бешумор ва бепоёнанд ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро инкор кунад.

— Даъват ба шукргузорӣ ва қадрдонии неъматҳои Парвардигор, ки сабаби афзун шудани онҳо мегардад.

— Инсон бояд ҳамеша ба Худованд иқрор шавад ва аз инкор ва ношукрӣ дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худованд бо раҳмат ва меҳрубонӣ ба бандагонаш муроҷиат мекунад ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.