Сураи Аль-Вакиа — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ثُلَّةٌ — гурӯҳи калон ва сершумор, ҷамоате, ки шумораашон бисёр аст ва маҳдуд нест.
• الْأَوَّلِينَ — мардуми пешина, яъне умматҳои гузашта, аз замони Одам (алайҳис-салом) то замони паёмбари мо Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам).

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки дар он ҷойҳои олӣ ва неъматҳои бузурги охират гурӯҳи калоне аз мардуми пешина — яъне аз умматҳои гузашта, ки аз замони Одам (алайҳис-салом) то ба замони паёмбари мо (с) зиндагӣ кардаанд — дохил мешаванд. Инҳо ҷамоати сершумор ва бешуморанд, ки ба сарзамини неъматҳои ҷовидонӣ ворид мегарданд ва дар он ҷо дар тахтҳои оросташуда такя зада, рӯ ба рӯи якдигар нишаста, аз неъматҳои Худо баҳраманд мешаванд. Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи имон ва некӯкорӣ дар ҳама давру замонҳо кушода будааст ва касоне, ки ба Худо имон оварда, амали солеҳ кардаанд, дар охират ба подоши бузург ноил мегарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки наҷот ва саодати абадӣ танҳо барои як гурӯҳи хос ё як даврони муайян нест, балки дарҳои раҳмати Худо барои ҳамаи имоноварон аз ҳар замону макон кушода аст.
• Ҳар кас, новобаста аз замони зиндагиаш, метавонад бо имон ва амали нек ба ин гурӯҳи сершумор ва бахтёр пайваст шавад.
• Ин оят умед мебахшад, ки роҳи савоб ҳамеша вуҷуд дорад ва ҳеҷ кас аз раҳмати Худо ноумед нашавад.
• Қуръон моро ба сӯи некӯкорӣ ва имон даъват мекунад ва нишон медиҳад, ки подоши Худо барои бандагони солеҳ бениҳоят бузург аст.
• Ин оят ҳамчунин моро водор мекунад, ки ба гузаштагон ва умматҳои пешина бо эҳтиром назар кунем ва аз онҳо ибрат гирем, зеро онҳо низ дар роҳи имон ва тоат кӯшиш кардаанд ва ба подоши Худо расидаанд.