Сураи Аль-Вакиа — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• جَنَّاتِ: боғҳо, ки дар он ҷо дарахтони серсоя ва меваҳои фаровон ҷойгиранд.
• النَّعِيمِ: неъматҳо, яъне ҳама гуна хушӣ ва фароғате, ки ҳеҷ камбуде надорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи савоб ва ҷойгоҳи он гурӯҳест, ки дар дунё ба сӯи некӣ ва тоъат пешсаф буданд. Онҳо дар охират низ пешсаф ва ба Худо наздиктарин хоҳанд буд. Парвардигорашон онҳоро ба боғҳои пур аз неъмат ворид мекунад, ки дар он ҷо ҳар гуна хушӣ ва фароғати комил ба онҳо ато мешавад. Ин боғҳо ҷои оромӣ ва лаззати абадист, ки ҳеҷ чашме монанди онро надида ва ҳеҷ гӯше шунидааст. Дар он ҷо онҳо аз ҳама гуна неъматҳои рӯҳонӣ ва ҷисмонӣ баҳраманд мегарданд ва мартабаҳояшон боз ҳам болотар гардонида мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки пешсаф будан дар некӣ ва итоати Худо дар дунё сабаби расидан ба баландтарин мартабаҳо дар охират мегардад.
• Худованд ба бандагони солеҳ ваъдаи боғҳои пурнеъматро додааст, ки ин умедворӣ ва рағбатро ба амалҳои нек зиёд мекунад.
• Неъматҳои ҷаннат на танҳо ҷисмонӣ, балки рӯҳонӣ низ ҳастанд; наздикии ба Худо ва ризои Ӯ бузургтарин неъмат аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар зиндагии дунё ба сӯи хайру савоб пешдастӣ кунем, то дар охират аз наздиктарин бандагони Худо бошем.
• Ҷаннати Наим ҷои оромӣ ва хушбахтии абадист, ки ҳеҷ ранҷу хастагӣ дар он нест; ин ба дили муъмин оромиш ва ба ӯ қувваи имони тоза мебахшад.