Сураи Аль-Вакиа — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

— «أَصْحَابُ الشِّمَالِ»: асҳоби шимол, яъне онҳое ки номаи аъмолашон ба дасти чапашон дода мешавад. Ин ибора ба гурӯҳи кофирон ва гунаҳгорони сахт ишора мекунад.

— «مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ»: ин ибораи таъҷҷуб ва таҳдид аст, ки андозаи бадбахтӣ ва сахтии ҳоли онҳоро нишон медиҳад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят аз гурӯҳи сеюми мардум дар рӯзи қиёмат — асҳоби шимол — ёд мекунад. Инҳо касоне ҳастанд, ки номаи аъмолашон ба дасти чапашон дода мешавад ва ин аломати бадбахтӣ ва ҳалокати онҳост. Сипас Худо бо ибораи таъҷҷубовар мепурсад: «Чӣ гунанд асҳоби шимол?» — яъне ҳоли онҳо чӣ қадар даҳшатнок ва сазовори ҳайрат аст! Онҳо дар риҳи сӯзон ва заҳролуд аз оташи ҷаҳаннам қарор мегиранд, ки нафаскаширо ба онҳо душвор месозад, обҳои ҷӯшон менӯшанд ва дар сояи дудҳои сиёҳу торик ҷой мегиранд — на сояи хунук аст ва на некӯманзар. Ин гурӯҳ дар асл кофиронанд, ки ҳақро инкор карда, аз роҳи рост дур шудаанд ва сазовори азобу ҷазои дардовар гаштаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки интихоби роҳи ҳақ дар дунё сарнавишти абадии инсонро муайян мекунад.

— Ваъдаи адлу инсофи Худо дар рӯзи қиёмат ба мо итминон мебахшад, ки ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба неъматҳои Ислом ва роҳи наҷот қадр гузорад ва аз роҳи гумроҳӣ эҳтиёт кунад.

— Хондани ин гуна оятҳо дилро нарм ва ба сӯи тоъату ибодат раҳнамун месозад ва муҳаббати инсонро ба Қуръони Карим зиёд мекунад.