Сураи Аль-Вакиа — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُلَّةٌ»: гурӯҳ, ҷамоат, дастаи касрат.

— «الْآخِرِينَ»: охиринҳо, яъне уммати Муҳаммад (с) ва касоне ки баъд аз пешиниён омадаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар идомаи сифати бандагони хушбахт ва аҳли ҷаннат мефармояд, ки гурӯҳе аз онҳо аз охиринҳо ҳастанд. Яъне дар баробари гурӯҳи касрате, ки аз пешиниён буданд, гурӯҳи касрате низ аз охиринҳо — аз уммати Муҳаммад (с) — ба ҷаннат дохил мешаванд. Ин оят нишонаи фазлу карам ва баракати ин уммат аст, ки дар байни онҳо теъдоди зиёде ба дараҷаи баланди ҷаннатӣ расидаанд. Ҳамон тавре ки дар оятҳои пеш гузашт, ки гурӯҳе аз аввалинҳо ва гурӯҳе аз охиринҳо ба ҷаннат мераванд, ин ҷо низ таъкид мешавад, ки ин гурӯҳи охиринҳо низ касрат доранд ва аз уммати исломӣ мебошанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи ҷаннат барои уммати Муҳаммад (с) боз аст ва теъдоди зиёде аз онҳо ба хушбахтии абадӣ мерасанд.

— Ислом дини раҳмат ва фазл аст; Худованд ба ин уммат неъмати махсус ато кардааст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо амалҳои солеҳ ва ихлос ба ин гурӯҳи хушбахт ҳамроҳ шавем.

— Ҳамчунин нишон медиҳад, ки дар ҳар замон ва ҳар насл, то охирзамон, бандагони солеҳ вуҷуд доранд, ки ба ҷаннат мерасанд; ин дилро ором ва умедро зиёд мекунад.

— Ва моро водор месозад, ки қадри неъмати ислом ва уммати Муҳаммад (с)-ро донем ва шукргузор бошем.