Сураи Аль-Вакиа — Оят 42

1. Маънои калимаҳо:

— «سَمُوم»: боди сахти гарм, ки аз оташи дӯзах бармехезад ва ба баданҳо ворид мешавад.

— «حَمِيم»: оби бағоят гарм, ки дар ҳарорати ниҳоят баланд ҷӯш мезанад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҳолати гурӯҳи чапро (аҳли шумо) тасвир мекунад, ки дар онҳо дучори азобҳои сахт хоҳанд шуд. Онҳо дар боди сӯзони гарм қарор мегиранд, ки аз оташи дӯзах бармеояд ва ба даруни баданҳояшон роҳ меёбад, нафаскашӣ барояшон душвор мегардад. Ҳамчунин дар оби бағоят гарм ва ҷӯшон қарор мегиранд, ки ҳарораташ аз ҳад зиёд аст. Ин ду азоб — боди сӯзон ва оби ҷӯшон — якҷоя ба онҳо дучор мешаванд ва ин нишонаи шиддати азоби онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати аъмоли бад ниҳоят сахт аст ва бояд аз роҳи нодуруст дурӣ ҷӯем.

— Худованд адолатманд аст ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо мегирад; ин моро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад.

— Ёдоварии азоби дӯзах дилро нарм мекунад ва моро ба сӯи тавба ва ба сӯи раҳмати Худованд наздик месозад.

— Ин оят моро ба фикр водор мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз ҳавои нафс, ба сӯи роҳи рост ва ризои Худованд биравем, то аз чунин азобҳо наҷот ёбем.