Сураи Аль-Вакиа — Оят 80

1. Маънои калимаҳо:

• Танзил — фурӯ фиристодашуда, нозилшуда; чизе, ки аз ҷониби Худо ба поён фарстода шудааст.
• Рабби-л-ъаламин — Парвардигори ҷаҳониён, яъне Офаридгор ва тарбияткунандаи тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони Карим китобест, ки аз ҷониби Парвардигори тамоми ҷаҳониён бар Паёмбари Худо Муҳаммад (с) нозил шудааст. Он аз назди Офаридгори ҳамаи махлуқот фурӯ омадааст ва ҳақиқатест, ки ҳеҷ шакку гумоне дар он нест. Худованд ин Китобро барои ҳидояти инсонҳо ва равшан кардани роҳи рост фиристодааст. Номи «танзил» ба он гуфта шудааст, зеро он тадриҷан ва бо тартиби муайян аз ҷониби Аллоҳ ба поён фарстода шудааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон каломи Худованд аст, на сухани инсон ё фаришта.
• Қуръон барои тамоми ҷаҳониён раҳмату ҳидоят аст, на танҳо барои як қавм ё як замон.
• Боварӣ доштан ба он ки Қуръон аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён нозил шудааст, дилро ором ва имонро қавӣ мегардонад.
• Хондани Қуръон ва амал кардан ба он сабаби наздикӣ ба Аллоҳ ва бахтмандии дунёву охират мегардад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва арҷгузорӣ ба ин неъмати бузург — Қуръон — даъват мекунад.