Сураи Аль-Вакиа — Оят 81

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «الْحَدِيثِ»: Қуръони Карим, сухани Худованд.

— «مُدْهِنُونَ»: дурӯғбарорандагон, инкоркунандагон, беэътиноён.

1. Тафсири оят:

Оё ба ин Қуръон шумо, эй мушрикон, дурӯғ мебароред ва онро инкор мекунед? Ин китоби осмонӣ, ки ҳақиқатро равшан баён мекунад ва роҳи ростро нишон медиҳад, чаро шумо онро қабул намекунед ва ба он беэътиноӣ менамоед? Шумо ба ҷои тафаккур ва андеша дар бораи оёти он, онро такзиб мекунед ва аз он рӯй мегардонед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръони Карим китоби ҳидоят ва роҳнамост, ки бояд бо дили кушода ва андеша қабул шавад.

— Инкор ва такзиби Қуръон аз ҷаҳолат ва ғурур сарчашма мегирад.

— Инсон бояд дар бораи оёти Қуръон тафаккур кунад ва аз он барои ислоҳи худ ва ҷомеа истифода барад.

— Қуръон даъвати ҳамаи одамонро ба сӯи ҳақиқат ва некӣ мекунад, пас бояд ба он гӯш диҳем ва амал кунем.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки беэътиноӣ ба Қуръон метавонад ба гумроҳӣ ва зиён оварда расонад.