Сураи Аль-Хашр — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• نَافَقُوا: дуруӯӣ карданд, яъне дар ботинашон куфрро пинҳон доштанд ва дар зоҳир имонро нишон доданд.
• إِخْوَانِهِمُ: бародаронашон — дар ин ҷо мақсуд ҳамфикрон ва ҳаммаслакони онҳост дар куфр, на бародарии насабӣ.
• لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ: агар шумо аз ҷойҳоятон берун карда шавед.
• لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ: ҳатман бо шумо берун мешавем.
• وَلَا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًا: ва ҳеҷ гоҳ дар бораи шумо аз касе итоат намекунем, яъне сухани касеро ба гӯш намегирем, ки моро аз ёрии шумо боздорад.
• وَإِن قُوتِلْتُمْ لَنَنصُرَنَّكُمْ: ва агар бо шумо ҷанг кунанд, ҳатман ба шумо ёрӣ медиҳем.
• وَاللَّهُ يَشْهَدُ: ва Аллоҳ гувоҳӣ медиҳад.
• لَكَاذِبُونَ: ҳатман дурӯғгӯянд.

1. Тафсири оят:

Оё надидӣ — эй Паёмбар — ба ҳоли он мунофиқоне, ки дар дил куфрро пинҳон медоштанд ва дар зоҳир имонро изҳор мекарданд? Онҳо ба бародарони худ дар куфр — яҳудиёни аҳли китоб, ки Тавротро таҳриф карда буданд — мегуфтанд: «Агар шуморо аз хонаҳоятон берун кунанд, мо низ ҳатман бо шумо берун мешавем ва ҳеҷ гоҳ сухани касеро дар бораи шумо намешунавем, то ки моро аз ёрӣ додани шумо боздорад. Ва агар бо шумо ҷанг кунанд, мо ҳатман ба шумо кӯмак мекунем». Онҳо бо ин суханон мехостанд дили яҳудиёнро қавӣ гардонанд ва онҳоро ба муқовимат ташвиқ кунанд. Аммо Аллоҳи Таъоло гувоҳӣ медиҳад, ки ин мунофиқон дар ин ваъдаҳои худ дурӯғгӯянд. Онҳо на ҳангоми берун карда шудани яҳудиён бо онҳо берун мешаванд ва на ҳангоми ҷанг бо онҳо меҷанганд. Ин оят нишон медиҳад, ки мунофиқон танҳо бо суханони зебо дилгармӣ медиҳанд, вале дар вақти ҳақиқӣ ҳеҷ кор намекунанд ва ваъдаи худро иҷро намекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар миёни мардум касоне ҳастанд, ки суханони зебо мегӯянд, вале дилашон бо он суханон мувофиқ нест; бояд ба амалҳои онҳо назар кунем, на танҳо ба гуфторашон.
• Аллоҳи Таъоло ҳақиқатро ошкор мекунад ва дурӯғи мунофиқонро фош месозад; ин боиси тасаллии дили муъминон аст, ки ҳақиқат ҳамеша пирӯз мешавад.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ваъдаи худро иҷро кунем ва дурӯғ нагӯем, зеро дурӯғгӯӣ сифати мунофиқон аст ва аз он бояд дурӣ ҷӯем.
• Қуръони Карим ҳатто ниятҳои пинҳонии дилҳоро ошкор мекунад; ин нишонаи он аст, ки ин китоб аз ҷониби Аллоҳи донои ғайб нозил шудааст ва ба он бояд бовар кунем ва пайравӣ намоем.