Sura Al-An'am — Werset 141

Znaczenie wybranych słów:

• Anasza'a – stworzył, powołał do istnienia, sprawił, że wyrosły.
• Dżannat – ogrody, sady, plantacje.
• Ma'ruszat – rośliny pnące się po podporach, np. winorośl, która jest prowadzona na palikach lub kratownicach.
• Ghair ma'ruszat – rośliny, które nie potrzebują podpór, rosnące swobodnie na ziemi lub na własnych pniach.
• Ukulu – owoc, plon, to, co jest zjadane.
• Mutaszabih – podobny, zbliżony wyglądem.
• Ghair mutaszabih – różniący się, niepodobny (np. w smaku).
• Haqqahu – jego prawo, czyli obowiązkowa jałmużna (zakat) lub datek dla potrzebujących.
• Hasad – żniwa, zbiory.
• Israf – przesada, przekraczanie granic, marnotrawstwo.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Bóg – niech będzie wywyższony – jest Tym, który stworzył i wyprowadził z ziemi wszelkiego rodzaju ogrody i sady. Są wśród nich takie, które wznoszą się na podporach, jak winorośl, oraz takie, które rozpościerają się bez podpór, jak drzewa owocowe. Stworzył również palmy daktylowe oraz pola uprawne, których owoce i plony różnią się między sobą kształtem, kolorem i smakiem. Stworzył także drzewa oliwne i granaty, które są do siebie podobne z wyglądu – ich liście i owoce mogą być niemal identyczne – ale ich smak i właściwości są różne. To wszystko jest dowodem na wszechmoc Stwórcy i Jego nieograniczoną mądrość.

Następnie Bóg zwraca się do ludzi z pozwoleniem i zachętą: jedzcie z owoców, gdy dojrzeją i wydadzą plon, i nie wstrzymujcie się od nich. Jednocześnie nakazuje, aby w dniu zbiorów oddać to, co należy się z tych plonów – czyli obowiązkową jałmużnę (zakat) lub datek dla ubogich i potrzebujących. Jest to wyraz wdzięczności wobec Dawcy wszelkich dóbr oraz oczyszczenie majątku.

Na koniec Bóg przestrzega przed przekraczaniem granic i marnotrawstwem – zarówno w jedzeniu, jak i w wydawaniu majątku. Nie wolno bowiem zjadać więcej niż potrzeba, ani rozdawać wszystkiego tak, że człowiek sam pozostanie w potrzebie, ani też wydawać na rzeczy zabronione lub bezwartościowe. Bóg nie kocha tych, którzy przekraczają Jego granice i marnotrawią to, co On im dał – wręcz przeciwnie, są Oni Mu nienawistni.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Dostrzeganie wszechmocy Boga w przyrodzie – Ten werset otwiera oczy na cuda stworzenia: różnorodność roślin, owoców i smaków jest znakiem Bożej mądrości i zachętą do refleksji nad Jego wielkością.
2. Wdzięczność za Boże dary – Świadomość, że to Bóg stworzył dla nas pożywienie, napełnia serce pokorą i skłania do dziękczynienia oraz korzystania z Jego darów w sposób umiarkowany.
3. Obowiązek dzielenia się z potrzebującymi – Islam uczy, że majątek nie jest czysto prywatną własnością, ale zawiera w sobie prawo ubogich. Nakaz oddawania części plonów w dniu zbiorów kształtuje w człowieku solidarność społeczną i współczucie.
4. Zakaz marnotrawstwa i przesady – Werset uczy równowagi w życiu: ani skąpstwa, ani rozrzutności. To droga środka, która chroni jednostkę i społeczeństwo przed szkodami.
5. Odpowiedzialność przed Bogiem – Świadomość, że Bóg nie kocha marnotrawców, motywuje do życia w granicach wyznaczonych przez szariat i do unikania wszystkiego, co jest nadmierne lub niepotrzebne.
6. Piękno islamu jako religii umiaru – Ten werset pokazuje, że islam nie zabrania korzystania z dobrych rzeczy tego świata, ale uczy, jak robić to z umiarem, wdzięcznością i troską o innych.