ሱረቱ አል-አንአም — አንቀጽ 141

1. በአንቀጹ ውስጥ ማብራሪያ የሚፈልጉ ቃላት፦

• ጃንናት (جَنَّاتٍ)፦ አትክልት የተሞሉ የአትክልት ስፍራዎች።
• መዕሩሻት (مَعْرُوشَاتٍ)፦ በእንጨት ወይም በሌላ ነገር ላይ ተደርገው የሚወጡ እንደ ወይን ያሉ አትክልቶች።
• ገይር መዕሩሻት (غَيْرَ مَعْرُوشَاتٍ)፦ ያለ ድጋፍ በራሳቸው ግንድ ላይ ቆመው የሚያድጉ እንደ ዛፍ ያሉ አትክልቶች።
• ኑኽል (النَّخْلَ)፦ የዘንባባ ዛፎች።
• ዘርዕ (الزَّرْعَ)፦ እህል እና ሌሎች የሚዘሩ አትክልቶች።
• መኽተሊፈን ኡኩሉሁ (مُخْتَلِفًا أُكُلُهُ)፦ ፍሬውና ጣዕሙ የተለያየ።
• ዘይቱን (الزَّيْتُونَ)፦ የወይራ ዛፍ።
• ሩማን (الرُّمَّانَ)፦ የሮማን ዛፍ።
• መተሻቢሀን (مُتَشَابِهًا)፦ በእይታ የሚመሳሰል።
• ገይር መተሻቢህ (غَيْرَ مُتَشَابِهٍ)፦ በጣዕም የማይመሳሰል።
• ሀቅሁ (حَقَّهُ)፦ በአንዳንድ አስተምህሮዎች መሠረት የዘካ ግዴታ ወይም ለድሆች የሚሰጥ ድርሻ።
• ሀሳድ (حَصَادِهِ)፦ የመሰብሰቢያ ጊዜ።
• ቱስሪፉ (تُسْرِفُوا)፦ ወሰን በማለፍ ከመጠን በላይ መሆን።

1. የአንቀጹ ትርጓሜ፦

አላህ ሱብሀነሁ ወተዓላ ለሰዎች ሁሉ የተለያዩ የአትክልት ስፍራዎችን ፈጠረ። ከእነዚህ ውስጥ በእንጨት ወይም በሌላ ነገር ላይ ተደርገው የሚወጡ እንደ ወይን ያሉ አሉ፤ ያለ ድጋፍ በራሳቸው ግንድ ላይ ቆመው የሚያድጉ እንደ ዛፍ ያሉም አሉ። እንዲሁም የዘንባባ ዛፎችንና የተለያየ ፍሬና ጣዕም ያላቸውን እህሎችን ፈጠረ። የወይራንና የሮማንን ዛፎችም ፈጠረ፤ ቅጠሎቻቸውና እይታቸው ይመሳሰላል፤ ጣዕማቸው ግን ይለያያል።

ከዚያም አላህ ለሰዎች እንዲህ አለ፦ “ከፍሬው በፈራ ጊዜ ብሉ፤ በመሰብሰቢያ ጊዜውም ግዴታችሁን (ዘካውን ወይም ለድሆች የሚሰጠውን ድርሻ) ስጡ።” ይህ ትእዛዝ ከአላህ የተሰጠ የምግብ ፈቃድና የምስጋና ግዴታ ነው። ከዚያም “ወሰን አትለፉ” በማለት አስጠነቀቀ። ወሰን ማለፍ ማለት በመስጠት ጊዜ ሁሉንም ሀብት ማውጣት፣ ወይም በመመገብ ጊዜ ከመጠን በላይ መብላት፣ ወይም በማንኛውም ነገር የአላህን ወሰን ማለፍ ነው። አላህ ወሰን አላፊዎችን አይወድም።

ይህ አንቀጽ አላህ ሁሉንም ነገር የፈጠረና ለሰዎች የሰጠ መሆኑን ያስታውሰናል። እነዚህን ጸጋዎች በማመስገን ከፍሬው እንድንበላና ድርሻችንን እንድንሰጥ ይጋብዘናል። ከመጠን በላይ ከመሆን እንድንቆጠብ ያስተምረናል። እነዚህ ሁሉ የአላህ ስጦታዎች ናቸው፤ እኛም በእነሱ በመደሰት አላህን ማመስገንና የተሰጠንን ግዴታ መወጣት አለብን። ይህ የእስልምና ውበት ነው፤ ሰውን ወደ ሚዛናዊነትና ወደ አላህ ቅርበት ይመራል። እንግዲህ የአላህን ጸጋዎች አውቀን በአመስጋኝነት እንኑር፤ ወሰንንም አንለፍ።