Sura Al-An'am — Werset 140

Znaczenie słów:

• سَفَهًا – z głupoty, lekkomyślności, braku rozeznania.
• افْتِرَاءً – kłamstwo, zmyślenie, przypisywanie Bogu tego, czego On nie powiedział.
• ضَلُّوا – zbłądzili, oddalili się od drogi prawdy.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten werset ukazuje straszliwą stratę i zgubę tych, którzy dopuszczali się dwóch wielkich zbrodni. Pierwszą z nich było zabijanie własnych dzieci – zwłaszcza córek, które grzebano żywcem w ziemi – z powodu głupoty, braku rozumu i niewiedzy, a także z obawy przed ubóstwem lub zniewoleniem. Drugą zbrodnią było samowolne zakazywanie sobie tego, co Bóg im dozwolił z dóbr i zwierząt hodowlanych, takich jak al-bahira, as-sa'iba, al-wasila i al-hami. Czynili to, kłamliwie przypisując Bogu, że to On im to nakazał. W ten sposób przekraczali granice ustanowione przez Boga, gdyż to wyłącznie On ma prawo stanowić o tym, co jest dozwolone, a co zakazane. Żaden człowiek – ani jednostka, ani grupa – nie ma prawa wprowadzać praw religijnych, których Bóg nie zezwolił. Werset kończy się stwierdzeniem, że ci ludzie całkowicie zbłądzili i nigdy nie byli na drodze właściwego prowadzenia.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Życie ludzkie jest święte i nietykalne – zabicie dziecka, zwłaszcza z powodów ekonomicznych lub obawy przed hańbą, jest jedną z najcięższych zbrodni, która prowadzi do zguby w życiu doczesnym i wiecznym.
2. Prawo do ustanawiania zasad dotyczących tego, co dozwolone (halal) i zakazane (haram), należy wyłącznie do Boga. Nikt nie ma prawa wprowadzać własnych przepisów religijnych ani przypisywać Bogu tego, czego On nie powiedział.
3. Islam przyniósł ludzkości wyzwolenie z ciemnoty i przesądów – zniósł praktyki oparte na ignorancji i strachu, zastępując je sprawiedliwością, miłosierdziem i mądrością.
4. Człowiek powinien korzystać z dóbr, które Bóg mu dał, z wdzięcznością i umiarem, nie zakazując sobie tego, co Bóg uczynił dozwolonym, ani nie przekraczając granic w tym, co zakazane.
5. Ten werset uczy nas, że prawdziwa religia opiera się na wiedzy i rozumie, a nie na ślepych zwyczajach i przesądach. Bóg prowadzi ku dobru tych, którzy szukają prawdy z pokorą i szczerym sercem.