سورت انعام — آیت 42

د کلمو معناګانې:

• بَأْسَاء: سختي، فقر، تنګلاسي او د ژوند تنګي.
• ضَرَّاء: ناروغي، بدني زيان او تکلیف.
• يَتَضَرَّعُونَ: عاجزي او زارۍ سره دعا کول، د الله په وړاندې ځان وړه کول او توبه کول.

د آیت تفسیر:

ای محمده! قسم دی چې مونږ له تا مخکې ډېرو امتونو ته خپل رسولان استولي وو، خو هغوی د رسولانو د پیغام د منلو پر ځای دوی دروغجن وګڼل او له حق څخه یې مخ واړوه. نو مونږ هغوی په سختۍ، فقر او تنګلاسي کې ونیول، او په بدنونو یې ناروغۍ او تکلیفونه راولو، تر څو دوی زموږ په وړاندې عاجزي وکړي، خپل ځانونه په زارۍ سره موږ ته وړې کړي، او یوازې له موږ څخه د خلاصي غوښتنه وکړي. دا زموږ له لوري د هغوی د پام اړولو او د توبې د لارې موندلو لپاره و، نه د هلاکت لپاره.

فايدې:

1. دا چې الله تعالی له خپلو بندګانو سره ډېر مهربان دی؛ کله چې دوی له حق څخه مخ واړوي، نو په مصیبتونو سره یې راویښوي، تر څو بېرته خپل رب ته رجوع وکړي.
2. مصیبتونه او سختۍ د رحمت او بیدارۍ سبب کېدای شي، نه یوازې د عذاب؛ ځکه چې الله غواړي بندګان یې توبه وکړي او هغه ته رجوع وکړي.
3. مؤمن باید کله چې په مصیبت کې ولوېږي، سمدلاسه الله ته رجوع وکړي او په زارۍ سره دعا وکړي، ځکه چې دا د خلاصي او د الله د رحمت د ترلاسه کولو لاره ده.
4. دا آیت مونږ ته دا هم ښیي چې د امتونو تاریخ عبرت دی؛ که مونږ له هغوی عبرت واخلو، نو له سختيو او عذابونو به وژغورل شو.