Surah Al-An'am — Aya 42

Ma’anonin Kalmomin:

• "بِالْبَأْسَاءِ": wahala da tsananin talauci, kamar yunwa da ƙarancin abinci.
• "وَالضَّرَّاءِ": cuta da ciwo a jiki, ko kuma asarar dukiya da rai.
• "يَتَضَرَّعُونَ": su ƙasƙantar da kansu ga Allah, su yi addu’a da kukan tawali’u, su tuba daga kafirci.

Fassarar Aya:

Lalle ne, Ya Muhammad, mun aika manzanni zuwa ga al’ummomin da suka gabata a gabaninka, sai suka ƙaryata su kuma suka bijire wa abin da suka zo da shi. Don haka muka kama su da tsananin talauci da ƙarancin abinci, da cututtuka da ciwon jiki, da asarar dukiya da ɓacewar ‘ya’ya. Wannan duka domin su ƙasƙantar da kansu ga Allah, su tuba gare Shi, su bar girman kai da taurinkai, su koma ga ɗaukaka Shi kaɗai da ibada. Amma duk da haka, wasu daga cikinsu ba su tuba ba, sai muka ƙara musu azaba har sai da aka halaka su.

Fa’idodin Darasi:

1. Wannan aya tana nuna mana cewa Allah yana gwada bayinsa da wahala da cuta, domin ya share musu zunubai ko ya tada su daga gafala, don haka kada mu yi rashin haƙuri idan muka fuskanci matsala, amma mu koma ga Allah da tuba.
2. Tana koya mana cewa tawali’u da kukan ƙasƙantar da kai ga Allah suna buɗe ƙofar rahama, kuma suna sa Allah ya sauƙaƙa mana halinmu.
3. Tana tunatar da mu cewa wa’azin manzanni ba ya ɓata a banza; duk wanda ya bijire, to sakamakonsa yana nan, amma wanda ya tuba, to Allah yana karɓar tubarsa. Wannan yana ƙara mana sha’awar bin gaskiya da nisantar taurinkai.
4. Tana nuna mana cewa musibobi a dukiya da jiki ba su zama hukunci kawai ba, amma suna iya zama hanyar tsarkakewa da kusantar Allah, idan muka riƙe haƙuri da imani.