Сураи Ат-Талак — Оят 11

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• رَسُولًا — паёмбар, фиристода.
• يَتْلُو — мехонад, тиловат мекунад.
• مُبَيِّنَاتٍ — равшанкунанда, возеҳ ва ошкор.
• الظُّلُمَاتِ — торикиҳо; мақсад куфру гумроҳӣ аст.
• النُّورِ — нур; мақсад имон ва ҳидоят аст.
• خَالِدِينَ — ҷовидона, абадӣ мондагон.
• رِزْقًا — рӯзӣ, неъмат.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагони худ паёмбари худ Муҳаммадро (с) фиристод, ки оятҳои равшану возеҳи Қуръонро бар онҳо тиловат мекунад. Ин оятҳо ҳақро аз ботил ҷудо мекунанд ва ҳеҷ ибҳоме дар онҳо нест. Ҳикмати фиристодани ин паёмбар ва тиловати ин оятҳо он аст, ки касоне ки ба Худо имон овардаанд ва амалҳои некӯ анҷом додаанд, аз торикиҳои куфру гумроҳӣ ба сӯи нури имону ҳидоят бароварда шаванд. Ин оят баён мекунад, ки ҳар кас ба Худо имон биёрад ва амали солеҳ анҷом диҳад, Худованд ӯро ба биҳиштҳое дохил мекунад, ки дар зери қасру дарахтони онҳо наҳрҳо ҷорӣ мешаванд ва онҳо дар он ҷо ҷовидона, абадӣ хоҳанд монд. Худованд барои чунин бандаи солеҳ рӯзии некӯ ва беҳтарин омода кардааст — яъне биҳиште, ки неъматҳои он ҳеҷ гоҳ канда намешавад ва абадӣ аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро танҳо намегузорад ва барои ҳидояти онҳо паёмбар ва оятҳои равшан мефиристад.
• Имон ва амали солеҳ бо ҳам меоянд; танҳо имон кофӣ нест, балки амали некӯ низ зарур аст.
• Худованд бандагони имоновар ва солеҳро аз торикиҳо ба нур мебарорад — ин раҳмату лутфи бузурги Худост.
• Биҳиште, ки Худованд барои бандагони солеҳ омода кардааст, ҷовидона аст ва неъматҳои он ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки бо имон ва амали некӯ метавонад ба саодати абадӣ бирасад ва ин мӯҷиби рағбат ба ислом ва Қуръон аст.