سورت ملک — آیت 29

د کلمو معناګانې:

• الرَّحْمَٰنُ: هغه ذات چې رحمت يې پراخ او هر څه پوښلي دي.
• آمَنَّا: مونږ ايمان راوړ.
• تَوَكَّلْنَا: مونږ پرې توکل وکړ، يعني پرې تکيه مو وکړه او خپل کارونه مو ورته وسپارل.
• فَسَتَعْلَمُونَ: نو ژر به تاسو پوه شئ.
• ضَلَالٍ مُّبِينٍ: ښکاره او روښانه ګمراهي.

تفسیر:

اى محترمه رسوله! ته دغو مشرکانو ته ووايه: هغه ذات چې مونږ يې عبادت کوو، رحمن دى، يعنې هغه مهربان ذات چې رحمت يې هر څه پوښلي دي. مونږ پر هغه ايمان راوړى دى، او يواځې پر هغه مو توکل کړى دى، نه پر بل چا. مونږ د هغه په حکم عمل کوو او په ټولو چارو کې پر هغه تکيه کوو. نو کله چې عذاب راشي او تاسو يې ووينئ، نو هغه وخت به تاسو په خپله پوه شئ چې څوک په ښکاره ګمراهۍ کې دى — مونږ که تاسو. هغه څوک چې د رحمن له لارې او د هغه له رحمت څخه لرې وي، هغه په حقيقت کې په ښکاره ګمراهۍ کې دى.

فايدې:

1. د مؤمن صفت دا دى چې پر الله ايمان راوړي او پر هغه توکل وکړي، او دا د هغه د بريا او خونديتوب سبب ګرځي.
2. د الله رحمت دومره پراخ دى چې هغه خپل بندگانو ته د رحمت او مهربانۍ امر کوي، او مؤمنان د هغه د رحمت تر سيوري لاندې ژوند کوي.
3. مؤمنان بايد په خپل عمل او باور کې ثابت قدم وي، ځکه چې د حق او باطل جلاوالى به د قيامت په ورځ ښکاره شي، او هغه وخت به هر څوک خپله پايله وګوري.
4. دا آيت مونږ ته دا درس راکوي چې د الله په لاره کې بايد له هيچا ونه وېرېږو، ځکه چې بريا د هغه چا ده چې پر الله توکل کوي.