Сураи Аль-Араф — Оят 1

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба баён доранд:

«المص» — ин ҳарфҳои ҷудогонаи арабӣ ҳастанд, ки дар аввали баъзе сураҳои Қуръон омадаанд. Инҳо ҳарфҳои «алиф», «лом», «мим», «сод» мебошанд ва ба сурати пайваста «المص» навишта шудаанд. Маънои зоҳирии ин ҳарфҳо барои бандагони Худо пурра маълум нест ва онҳо аз ҷумлаи сирру асрори Қуръони Карим ба шумор мераванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳарфҳои ҷудогонаи алифбот иборат аст, ки дар оғози сураи «Аъроф» омадааст. Ин гуна ҳарфҳо дар чанд сураи дигари Қуръон низ дар аввали сураҳо зикр шудаанд, мисли «Алиф, Лом, Мим» дар аввали сураи Бақара ва ғайра. Доноёни илми тафсир гуфтаанд, ки ин ҳарфҳо ҳикматҳои гуногун доранд: баъзе онҳоро сирри Худо ва озмоиши бандагон донистаанд, ки бояд ба онҳо имон оваранд ва таслим бошанд; баъзе дигар гуфтаанд, ки ин ҳарфҳо ба муъҷиза будани Қуръон ишора мекунанд — яъне Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтааст, ки мардум ҳар рӯз онҳоро истифода мебаранд, аммо ҳеҷ кас наметавонад мисли он сухани муъҷизовар биёрад. Ин ҳарфҳо инчунин ба ин маъно ишора доранд, ки Қуръон каломи Худои Таоло аст ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст. Хулоса, ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби илоҳӣ буда, бо ҳарфҳои маълуму оддии забон нозил шудааст, вале дар айни ҳол муъҷизаест, ки башар аз овардани монанди он оҷиз аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим китоби Худои Таоло аст ва аз ҷониби Ӯ бар Паёмбари ислом (с) нозил шудааст.

— Ҳарфҳои ҷудогона дар аввали сураҳо далели он ҳастанд, ки Қуръон бо вуҷуди аз ҳарфҳои оддии забон таркиб ёфтан, муъҷиза аст ва касе наметавонад монанди онро биёрад. Ин ба бузургии ин китоби осмонӣ ишора мекунад.

— Ин оят моро ба тафаккур ва тадаббур дар Қуръон даъват мекунад, то ки мо низ аз ин китоби ҳидоят баҳра гирем.

— Дар ин оят сабр ва таслим будан ба сирру ҳикматҳои Худо таълим дода мешавад, зеро ҳамаи донишҳо ба бандагони Худо ошкор нестанд ва мо бояд ба ғайб имон оварем.

— Ин оят моро ба сӯи омӯхтани Қуръон ва пайравӣ аз он ҳидоят мекунад, то ки дар дунё ва охират саодатманд гардем.