Сураи Аль-Араф — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• كِتَابٌ — китоб, яъне Қуръони Карим.
• أُنزِلَ إِلَيْكَ — ба сӯи ту фурӯ фиристода шуд, эй Паёмбар.
• حَرَجٌ — тангӣ, шакк ва изтироб дар дил.
• لِتُنذِرَ — то ки огоҳӣ диҳӣ ва битарсонӣ.
• ذِكْرَى — панд ва ёдоварӣ.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръон китоби бузургест, ки Худованд бар ту — эй Паёмбар — нозил кардааст. Пас набояд дар синаи ту аз он тангӣ, шакк ё изтиробе бошад, ки гӯё он аз ҷониби Худо нест. Ин китоб бар ту фурӯ фиристода шуд, то ки мардумро бо он аз азоби Худо битарсонӣ ва ҳуҷҷат бар онҳо бардорӣ. Ҳамчунин он панд ва ёдоварист барои муъминон, то ки онҳо аз он насиҳат гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят ёбанд. Пас вазифаи ту танҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон. Муъминон ҳастанд, ки аз ин панд ва ёдоварӣ фоида мегиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон китоби Худост, ки барои ҳидояти инсонҳо нозил шудааст ва дар он ҳеҷ шакке нест.
• Худованд Паёмбарашро тасаллӣ медиҳад, ки дар роҳи таблиғи дин тангӣ ва тарс надошта бошад; зеро вазифаи ӯ танҳо расонидани паём аст.
• Қуръон барои муъминон панд ва ёдоварист; ҳар касе, ки бо дили кушод ба он рӯ оварад, аз он баҳра мебарад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини осонӣ ва раҳматест, ки Худо барои бандагонаш фиристодааст, то онҳо аз торикӣ ба рӯшноӣ бароянд.
• Ҳар кас ба андозаи ихлос ва таваҷҷуҳи худ аз Қуръон ҳидоят меёбад; пас биёед, мо низ бо дили кушод ба ин китоби муқаддас рӯ оварем ва аз пандҳои он баҳра гирем.